
Görseli yapay zeka yaptı
Evin dış kapısının zili yok, zaten
ihtiyaç da yok pek. Çünkü bahçeden hoop verandaya geçilebiliyor. Kargocu Sertaç
mesela, arıyor:
“Abla evde misin? Değilsen atarım paketi balkona…”
Zorla kiraz yedirmişliğim de var kendisine. Ege samimiyeti işte…
Kapının tokmağı vuruluyor bir iki
kez. Pek de alışkın değilim ama duyuyorum. Açıyorum; saks mavisi oryantal
kostümüyle karşı komşum. Nasıl da güzel, ışıl ışıl…
“Abla kostümün arkadaki iplerini
bağlar mısın…”
Gülümsüyorum, ne kadar tatlı bir
an. Tıpkı sitcom gibi. Sıkıca bağlıyorum.
“Ne güzel olmuşsun böyle…”
“Teşekkürler” reveransı zarifçe…
Güzel be hayat, valla hoş…
Tıpkı bir fanusun içinde gibi. Üç
beş komşu sabit, gerisi değişken.
Tabii ki büyük sıkıntılar da var.
Mesela son günlerin gündemi çok
mühim:
“ Verandaya
dışkılayan kediler sorunsalı”
Geceleri çakan şimşekten herhalde,
korkup oldukları yere bırakıveriyorlar bu aralar. Başka bir açıklaması olamaz.
Bütün yaz boyunca yapmadılar da şimdi niye yapsınlar yoksa… Benimkine de
yaptılar birkaç kez; hayvan sevgimi sorgulamadım desem yalan olur. Ertesi gün
ne Minnak’ın ne de Çeto’nun yüzüne bakabiliyorum, kızgınım biraz; benimki de mide yani, pardon...
“ Ülen ciğerle besliyoruz sizi,
buraya *ıçasınız diye mi…” diye söyleniyorum.
Bizim Whatsapp grubu konu ile
ilgili hemen hareketleniyor:
“Çuvala toplayıp uzağa bırakmak
lazım bu kedileri” diyen de var “Belediyeye söyleyelim toplasınlar…” diyen
de… En sonunda yönetici yazmış uzun
uzun:
“… Bahçeye yiyecek içecek
koymayınız...”
Verandaya da karışacak halleri yok
ya; demokraaside çareler tükenmez!
Akşamları veriyoruz ciğeri, sabaha
izi mizi kalmıyor neticede.
Neyse işte, çok şugar
şeyler de olabiliyor hayatta.
