Berkin Elvan için üzül diyemem, utanırım...

Ben kimseye empati kurmayı öğretemem, zaten kimse kimseye bunu öğretemez. Karşısındakinin yerine kendini koyarak olaylara O'nun penceresinden bakmayı -en azından- denemek, insan olmanın bir gereğidir çünkü. Empati kurabilenler erdemli insan değildir bu yüzden; tıpkı sadece kendini düşünen bencil yaratıklara insan denilemeyeceği gibi!

Bugün 15 yaşında bir çocuk, hayata gözlerini yumdu, adı Berkin'di. Bakkala ekmek almaya giderken hain bir gaz kapsülü  beynine isabet etmiş ve 269 gün komada yatmasına neden olmuştu.

 Sanki savaş  mı vardı, hayır yoktu!

Peki neden?

Cevap vermeye yüreğim dayanmaz!

Şimdi ben, kendinizi O'nun ailesinin yerine koyun demem, diyemem. 

Utanırım böyle bir şey söylemeye!

Zira ha insan mısın diye sormuşum, ha Berkin'in ailesinin yerine kendini koy demişim, aynı şey benim gözümde.

Karşımda fiziksel olarak insana benzeyen biri varsa, nasıl söylerim böyle?

 Utanırım...

Herkesle de empati kuramam elbette, bu işin de insani limitleri var. Birileri “şimdi sırası mıydı, seçim kampanyamıza gölge düşürecek bu ölüm!” diyorsa içinden, kusura bakmasınlar kendimi onların yerine koymak bir yana, onlar adına da çok ama çok utanırım...

Ateş düştüğü yeri yakar, doğrudur. Ben ne yapsam da ne etsem de 269 gündür umutla çocuklarının yaşama dönmesini bekleyen anne baba gibi hissedemem. Ama en azından bu zulme, bu insanlık dışı duruma, bir çocuğun yaşama hakkını koruyamayan, sağa sola şiddet saçan devlete tepkimi gösterebilirim. İşte bugün bu yazıyı yazarak, belki içinizden bir kişiye

 “Bu ülkede neler oluyor böyle, ben çok duyarsız davrandım, bunlara karşı durmam gerekir” dedirtebilirsem, vicdanım bir nebze de olsa rahatlar Berkin kardeşime karşı..

Bu hayatta herkesin bir görevi olduğunu düşünürüm, her şeyin de bir nedeni olduğuna inanırım. Berkin kardeşimin insanlara ışık olmak gibi bir görevi varmış diyorum, o kahraman olmak için gelmiş dünyaya.. 

Genç yaşında hepimizin yüreklerinde yerini aldı, karanlığın bitmesine katkı sundu 16 kiloya düşen cılız bedeniyle..

Şimdi ben, böyle düşünmeyenlere bir şey anlatamam, utanırım...

 İnsanlığımdan utanırım, O'na laf söyleme pervasızlığını gösteren biriyle karşılaşırsam..

Rahat uyu Berkin kardeşim, sen artık milyonların gözünde kahramansın! Melek kanatlarını takarak gör seni sevenleri, gör ki nasıl bir mertebeye uğurladık seni ..

Işıklar içinde yat sevgili kardeşim Berkin ♥

Devamını Oku

Biraz empati lütfen...

Biraz empati

Son günlerde ülkemizde yaşanan olaylardan etkilenmemek mümkün değil. Ben "biraz empati" diyorum bütün bu yaşanan olayların sonucunda.

Bebekken hepimizde var olan empati, sonrasında hızla azalabiliyormuş. Peki ama nasıl? Egonun yükselmesi ile, elde edilen güç ile elbette.

Eğer elinize şu ya da bu şekilde geçen bir güç varsa, maddi olarak yeterli durumdaysanız, emrinizde yüzlerce insan varsa ve o insanlar gözünüzün içine bakıyorsa, dahası sizden korkuyorlarsa ve egonuz yüksekse, empati kuramazsınız karşınızdakiyle!.. Oysa hayatın temel kuralı değişimdir. Hiçbir şey bulunduğu gibi kalmaz, yarın çok başka bir güne uyanabilirsiniz. İşte ego da burada devreye girerek negatif değişimlerin olabileceğine inanmanızı engeller. Sanki bütün o gücünüz, o ihtişamınız hep aynı kalacak sanırsınız. Yanılırsınız...

Biraz empati lütfen... İnsanlar istedikleri gibi düşünebilsinler. İnsanlar birilerine hakaret ederken kendisini karşısındakinin yerine bir an için bile olsa koyabilsinler. Ellerinde güç anlamına gelen bazı enstrümanlar olanlar, güçsüz gördükleri diğerlerine baskı yapmasınlar. Çünkü güçsüz görünüp önemsenmeyen insanların da bir dayanma noktası vardır.

Egosu yüksek olan insanlar, karşısındakini asla dinlemez, eleştirileri asla kabul etmezler. Kendisine olumlu yaklaşarak öneri götürenleri bile hoş karşılamaz, hatta onları da aşağılamanın bir yolunu bulurlar. Tarih, bu tip insanların acıklı öyküleriyle doludur. Lider olabilen diğerleriyse empati kurmayı en iyi şekilde başaranlar olmuştur hep. Hatta sadece insanlarla değil; doğayla, bitkilerle, hayvanlarla bile empati kurabilen yüce gönüllü insan öyküleri bilinir. Bu öykülerin kahramanları, gönüllerdeki yerlerini hep korurlar yıllar, yüzyıllar bile geçse.

Birbirimize karşı kin duymadan, kimsenin kimseye hükümdar olmadığı aydınlık günlerde yaşamayı kim istemez? Büyük şair Nazım Hikmet'in 50. ölüm yıl dönümünde milyonlarca insanın diline dolanan o ünlü şiiriyle bitirmek istiyorum sözlerimi:

"Bir ağaç gibi tek ve hür ve bir orman gibi kardeşçesine..."

Devamını Oku