19 Ekim 2024 Cumartesi

Kşinev Gezi Hikâyem #5 – 31 Ağustos Caddesi, Sokaklar, İlk Günün İzlenimleri

Hâlâ günlerden 10 Ekim ve bu upuzun gün henüz bitmedi.

31 Ağustos 1989 Caddesi

Kşinev’in yeşil koridoru diyorlarmış bu caddeye. 1818 yılında yapılmış. Günümüzden iki yüz altı sene önce. O zamanlar kentin soyluları burada otururmuş. Aslında o zamanlar adı Kievskaya imiş. Rus romanından alıntı gibi, bence kulağa çok edebi geliyor bu isim. Bilirsiniz; şehirde önemli olaylar olduğunda hemen bir yerlerin ismini değiştirir o günün iktidarı. Bizde de Boğaziçi Köprüsü’nün adı 15 Temmuz olmadı mı? Ülkede onlarca sokağın, bulvarın, ne bileyim okulun adı 15 Temmuz yapılmadı mı… İşte 1989 yılının ağustos ayında da Kşinev’de binlerce kişi toplanıp Rumence’nin devletin resmi dili olmasını, Rus alfabesinden Latin alfabesine geçilmesini istemiş. Tahmin edeceğiniz üzere 31 Ağustos tarihinde bu dil yasası kabul edilmiş. Ne olmuş, Romen Dili Günü ilan edilen 31 Ağustos, bu güzel caddeye isim olarak verilmiş, hatta resmi bayram bile olmuş. Dil Bayramı…


Üç buçuk kilometre uzanan bir cadde burası. Gerçekten de gezmesi çok keyifli. Her iki tarafta yol boyunca bir ya da en fazla üç katlı binalar var. Binalar çok şık. Söylemeye gerek var mı bilmiyorum ama yolun her iki yanını devasa ağaçlar süslüyor. Gökyüzü adeta yeşillerin arasında bir mavilik… Tek yönlü caddede, kaldırımda değil bakın, yol üzerinde, yaklaşık bir metre içerden sınır belirlemişler. Bisikletler ve bizdeki Martı benzeri elektrikli scooter’lar için. Arabalar bu bölmeye giremiyor. Cadde upuzun bu düzende böylece devam ediyor.

Belli ki şehrin zengin muhitlerinden burası. İtalyan terzi dükkânı, elçilik, şık restoranlar var. Önünden geçtiğim hiçbir restoran ya da kafeden dışarıya taşan müzik sesi duymuyorum. Müzik varsa da gerçekten de kısık sesli. Sessizlik ve şıklık çok etkileyici.


Diğer Rusya geçmişli ülkelerde gördüğüm gibi bu şehirde de kaldırımlar çok ama çok geniş. Neredeyse iki şeritli yol gibi desem abartmış olmam. Kaldırımların ortasında devasa ağaçlar var. Sokakta insan sayısı çok az. Çok ferah hissediyorum yürürken, içime gerçekten huzur doluyor. Karmaşadan, gürültüden, saygısızlıktan bunalan bünyeme bu dinginlik, bu saygı çok iyi geliyor. Bundan iki yüz sene önce birileri bu kaldırımları geniş geniş yapıp aralarına özenle ağaç dikmeyi ne güzel düşünmüş. Daha da güzeli ise, aradan geçen iki yüz seneye rağmen kimse de bu ağaçları kesip yolu genişletelim dememiş. Her şey nüfus ile de orantılı biraz… İnsan gerçekten özeniyor.

Sokaklarda yürürken yaşadığım ferahlık hissine paha biçilemez.


Gepgeniş kaldırımda yürürken yanımdan neredeyse kimseler geçmiyor. Binalar yüksek olmadığı için görüş alanıma giren  alabildiğince geniş gökyüzünü sadece ağaçların dalları kapatıyor. Kendime kuşbakışı bakabiliyorum. Bu evrende nasıl da küçük, ama bir o kadar da benzersiz ve değerliyim…

Yol boyunca küçük ve şık büfelerde “placinta” dedikleri çeşit çeşit börekleri, kahveleri, kekleri görüyorum. Vişnelisinin tadına bakacağım aç olduğum bir zaman. Benim gördüğüm “Sandra” adında büfeler ve “Bonjour Cafe” adında kafeler çok yaygın. Fransız tarzındaki Bonjour Kafeler ve İtalyan isimli şık büfeler şehre güzellik  katmış.  Bir kaç tane İtalyan restoranı da görüyorum.  Belki de şehrin turistik olmaması ve kendi içindeki doğal ritmini gözlemlemek bana çok iyi hissettiriyor.

Yerlerde sadece ağaçlardan dökülen romantik sarılı kırmızılı yapraklar var… Birkaç saattir bu caddeyi geziyoruz ama sanki bir şehri değil de kocaman bir parkı geziyor gibi hissediyorum. Yaşadığım bu duygular çok hoşuma gidiyor.

Bence şehirlerin üzerimize üzerimize gelmesinin en büyük nedeni kalabalık… Şehirde insan azsa, daha çok yol lazım olmaz; daha çok yol lazım olmazsa ağaçlar kesilmez! İnsan azsa iki katlı binaları yıkıp yerlerine çok katlı binalar yapmaya gerek kalmaz.  Ve elbette şehir dediğin rant değil, insan odaklı olmalı. Zamanında Rusların yönettiği şehirlerde gördüğüm ortak anlayış bu: Geniş yollar, geniş kaldırımlar, geniş meydanlar ve şahane parklar… Her şey insanın huzuru ve rahatı için organize edilmiş sanki.

Sokakta bir gelin
Moldova da 1917 Ekim Devriminden sonra kurulan 15 cumhuriyetten biriymiş zamanında. Moldova Sovyet Sosyalist Cumhuriyeti’ymiş adı. 1940- 1991 arası böyleymiş. Sonra malumunuz Gorbaçov bir kararla birliği dağıtmış, bütün ülkeler bağımsız olmuş.

Bu ülkede de bazı şeyler sanki Sovyet döneminden beri hiç değişmemiş gibi. İnsanlar diyorum  da, Moldova’nın toplam nüfusu geçen yıl 2.49 milyonmuş. Başkent Kşinev’in nüfusu ise sadece 664 bin… Sakin yani, nüfus az.

Bizdekiler ise üç de yetmez dört çocuk olsun diye diye ülkeyi kalabalıklaştırma derdindeler. Hatta bu da yetmiyor, arap ithal ediyorlar. Neyse bozmayalım şiirsel gezimizi…

Akşam Pizza Keyfi

Parklarda gezerken ve caddeleri turlarken akşam oluyor. Gezginlerin tavsiye ettiği ve kentte pek çok şubesi olan Andy’s Restoran’a gitmeye karar veriyoruz. Puşkin caddesi üzerindekine gidiyoruz. İçerde çok hoş bir atmosfer var. Işıklar, çiçekler, vızır vızır dolaşan garsonlar, farklı bölmeler, çocuk oyun alanı, bar ve açık pizza mutfağı…

İçinde jambon, tavuk vs. olmayan tek seçenek Margarita. Vejetaryen pizza olsa onu denerdim aslında. Garson kız, siparişi elindeki elektronik alete yazdıktan sonra süreyi de söylüyor. 15 dakika… Bu sistemi nasıl oturtmuşlar bilmiyorum ama restoran çok kalabalık da olsa söyledikleri sürede sipariş geliyor. Üç kere gittik buraya hiç beklemedik.

Hayatımda yediğim en lezzetli pizza olabilir bu. Üzerine dökülen domates sosu hafif sulu; damağımda nasıl desem çok freş bir tat bırakıyor. Pizza piştikten sonra üzerine gezdirilen çiğ zeytinyağının tadı, fesleğen yaprakları ve domatesle birleşince nefis bir uyum ortaya çıkmış. Önceden yediğim margarita pizzalardan çok farklı geliyor lezzeti, çok beğeniyorum. 95 Lei gibi makul bir fiyata yediğim bu pizzadan çok hoşnut kalıyorum.


Nr1 Market ve Kasiyerin Kazığı

Nr1 marketler burada çok yaygın. Bizdeki üç harfliler gibi. Andy’s ‘in hemen alt katında büyükçe bir tane görüyoruz. Biraz sebze, makarna falan alıp çıkmadan önce bu ülkeye olan güvenimi sarsan ikinci kandırılma olayı geliyor başımıza.

Kasada bir kadın var, hafif toplu, orta yaşlarda. Aramızdaki konuşmaları duyunca kırık aksanıyla “Türk müsünüz?” diyor. “Evet” diyoruz, tabii insanın hoşuna da gidiyor ana dilinde hitap edilmek. Sarımsağı yanlış etiketlemişiz onu gösteriyor. Düzeltiyor. “Gerisi doğru, aferin” diyor, gülümsüyoruz. Kasaya gelmeden önce sebzeleri dijital tartıya koyup ekrandan sebzenin cinsini seçerek etiket yapıştırma işi self servis, bizim bazı marketlerde de var bu uygulama. Biz soğan ile sarımsağı karıştırmışız. Dili anlamadığımız için resimlere bakarak yapmıştık. Kadın kasadan malzemeleri geçirirken “Türkiye’ye gittiniz mi?” diye soruyorum. “Çalıştım orada” diye yanıt veriyor. Bu arada para üstünü uzatıyor, katakulliye getirip fiş falan da vermiyor. Biz de dalıp gidiyoruz. Tam kapıdan çıkarken para üstünü 50 Lei eksik verdiğini fark ediyoruz. Fiş olmasa da dijital ekrandan kaç para yazdığını görmüştük. Kasaya geri dönüyoruz. Kadın bu arada diğer müşterilerle meşgul olmaya devam ediyor, "bekleyin" diyor. Çaktığımızı anladı tabii, kim bilir içinden “Tüh, yemediler” diyordur! Para üstünü gösterip fişi istiyoruz. Bizi lafa tutarken vermediği fişi buluyor, koçanda birkaç müşteri geride sadece. Demek ki başkalarına da fiş vermemiş. Fişe ve para üstüne bakıyor ve “Kusura bakmayın, yanlışlık yapmışım” diyor. 50 Lei’imizi alıyoruz. Ben de saf saf sevinmiştim Türkçe biliyor diye… Meğer kazık atmak için konuşmuş ve lafa tutmuş. Nasıl da profesyonel yaklaştı, hiç renk vermedi. İyi ki erken uyandık, eğer yarım saat sonra gitsek muhtemelen inkâr edecekti. Hem biletçinin hem de bu kasiyer kadının yüzlerinin hiç kızarmaması ise bunu ilk kez yapmadıklarının kanıtı bence.

Birinci kazığı belediye otobüsünde atmaya kalktılar, ikincisini de markette!

Bu iki olaydan sonra Moldova esnafına, çalışan halkına olan güvenim neredeyse sıfıra iniyor. Hayal kırıklığı tabii ki. Başkaları adına utanmak, aptal yerine konulmak, cebimizden paramızın bir nevi çalınması…Bizim kazıkçı Kapalıçarşı esnafının gözünü seveyim.

 Para üstünü aldıktan sonra dış kapıda mırıl mırıl şarkı söyleyen tatlı yaşlı kadına 5 Lei vererek yüzündeki gülümsemeyi izliyoruz sonra. Kasiyerin atmaya çalıştığı kazığa bak, bir de şarkı söyleyerek para toplamaya çalışan bu yaşlı kadına bak… Hayat gerçekten de çok acayip.

Bu Sokak Türk Halkından Armağandır!

Dönüşte “Eugen Doğa Sokağı” adı verilen, girişinde “Bu Sokak Türk Halkından Armağandır” yazan, yerleri piyano tuşları gibi, iki yanında şahane kafelerin ve restoranların olduğu ışıklı sokaktan geçiyoruz. Bu ne yaman çelişki…

Ben, Türk halkının bir ferdi olarak böyle bir hediyeye onay verdiğimi anımsamıyorum. Sizler anımsıyor musunuz? Benim adıma kim niye vermiş ki böyle pahalı bir hediyeyi?

Madem bu ülkeyi çok seviyor ve hediyeler veriyoruz, neden ülkeye girişte bizleri sorgu odalarına almalarına göz yumuyoruz? Var mı buna bir yanıtınız sayın yetkililer? Kendi kendime sorup duruyorum işte… Hediye sokak yaptığımız ülkenin kasiyeri, Türk olduğumuzu duyunca, üstelik Türkçe konuşarak bizi neden kazıklamaya çalışıyor? Yoksa sevgimiz tek taraflı mı? Ezik miyiz biz yahu, ezik miyiz? Hadi bakalım birileri versin bu sorunun cevabını…

Birinci Günün Sonu

Hava biraz serinledi ama ısırmıyor. Eve doğru yürürken küçük barların önünden geçiyoruz. Çok yoruldum, bara uğramayı değil bir an önce gidip ayaklarımı uzatmayı istiyorum. Hafta içi 23-24’de her yer kapanıyor zaten. Gece sessiz…

15554 adım atmak beni epey yordu. Bir aydır üzerine basınca ciddi ciddi sızlayan sol ayak bileğim gerçekten acı eşiğinin sınırlarında şu an. Ağrı kesici Naprosyn melhem sürüp hemen uzanıyorum. Dokuzuncu kata arada gelen ambulans sesleri haricinde başka çıt yok şehirde. Gün güzel bitiyor, ayağım lütfen iyileşsin…

ARKASI YARIN…

Kşinev yazılarının hepsi burada…

   


Devamını Oku

18 Ekim 2024 Cuma

Kşinev Gezi Hikâyem #4 – İlk Kahvaltı, Parklar, Yine Parklar

Kşinev’in ilk gününden selamlar. İşte nihayet farklı ülkenin, farklı bir şehrinde yeni bir sabaha uyanıyorum.

Kşinev’de İlk Kahvaltı

Ne kadar şanslıyız ki bizim evin altında iki tane market var. Marketler de gayet şık. Su, ekmek ve biraz yiyecek alıyoruz.

Benim kahvaltıda olmazsa olmazım zeytindir. Daha önceki yurt dışı deneyimlerimde marketlerden aldığım zeytinler, yağları alınmış, lezzeti kalmamış, bildiğiniz erik gibi şeylerdi. Bu nedenle vakumlanmış zeytinlerimi özenle evden getirdim. İyi ki de öyle yapmışım. Nitekim, marketteki zeytinlerin tipini beğenmiyorum. Bazı lezzetler bence insanın kodlarına doğduğu yerle birlikte işleniyor. Mesela insanın çocukken annesinin yaptığı tarhana çorbasının lezzetini unutamaması ve o çorbada hep aynı lezzeti araması gibi. O yüzden memleketimin zeytini önemli. Bir de bal getirdim küçük bir kavanozla. Bu ülkenin balının meşhur olduğunu, iki gün sonraki bayram stantlarında fark edeceğimi bilemezdim. Okuduğum hiçbir Kşinev yazısında, izlediğim hiçbir videoda baldan bahsedilmiyordu. Siz gelirseniz buralara, Kşinev ballarının tadına bakabilirsiniz. Benim bu gezide kahvaltı eşlikçim Köyceğiz balları efendim…

Tiflis’te bir türlü damak lezzetine uygun kahvaltı bulamayışımızın anıları henüz taze iken, riske girmeden evden birkaç kahvaltılık getirmek bu şehirde gerekmeyebilirmiş aslında ama, yine de güzel oldu.

Buranın peynirleri ve tereyağı da güzelmiş; ben yemesem de yiyenler test ediyor ve onaylıyor. Yani kahvaltı konusunda sıkıntı yaşanmayacak bir ülke burası.

Marketten aldığımız ekmekle sofra tamamlanıyor. Ekmek güzel, taze olmasına rağmen dağılması tek kusuru. Evden getirdiğim sallama çay da var, daha ne olsun…


Söylemeden geçemeyeceğim. Kahvaltının yıldızlarından bir diğeri de Yunan Yoğurdu. Kremamsı bir dokusu var, süzme yoğurt gibi ama daha yumuşak. Yunanlılar bildiğimiz yoğurdu “Greek Yoghurt” diye gayet güzel pazarlıyorlar. Türk yoğurdu diye bir markamız yok bizim bildiğim kadarıyla. Dünyaya pazarladığımız tek gıda ürünü "döner" sanırım. Onu da neredeyse Almanlara kaptırmak üzereyiz. Bir de Efes var hakkını yemeyeyim; gittiğim her yerde gururla karşılaşıyorum kendisiyle…

Kahvaltı benim en sevdiğim öğün. Ülke çapında pıtrak gibi kahvaltı salonları açılmadan önce ve kimseler “Kahvaltının mutlulukla ilgisi olmalı…” şiirini bilmezken de, ben Cemal Süreya’yı çok sever ve başka şiirleri gibi bu şiiri de ezberden söylerdim.

Bu kadar kahvaltı güzellemesi yeter bence.

Günlerden 10 Ekim, hava 23-24 derece gibi, şahane. Bir tişört bir svetşört ile dışarıya çıkabiliriz artık.

Parklar, Parklar, Parklar…

Evden çıktıktan sonra sola dönüp biraz yürüyünce yolun solunda Katedral Parkı, sağında da devasa Stefan Cel Mare parkı var. Seç, beğen, gez, dolaş… Ohh mis gibi. Sol tarafta çiçekçi dükkânlarının arkasındaki Katedral Parkı’na giriyoruz. 


İnsan sesi yok, sadece kuş sesleri…Parkın içinde geniş yollar var. Ben diyeyim yüz yaşında, siz deyin iki yüz yaşında dev gibi ağaçlara hayran oluyorum. Öyle uyduruktan bodur ağaç değil bunlar. Gökyüzüne uzanan dalları, dev gibi geniş cüsseleriyle ağaçların atası gibiler. İnsanın içinden yaşlı birine duyar gibi saygı duymak geliyor.


Parkın içindeki katedrale giriyoruz. Bazıları ibadet ediyor, bazıları ise fotoğraf çekiyor. Ben de bir mum yakıp içimden iyi dilekler geçiriyorum. Girişte kimse başörtüsü için zorlamıyor. Bazıları örtmüş başını ince bir eşarpla, bazıları ise örtmemiş. Ben yine de saygımdan svetşörtümün kapşonunu kafama geçiriyorum.



Stefan Cel Mare Central Park

Kşinev’in merkezinde 17 dönüm alana yayılmış bir park burası. Parkta tam 50 tür ağaç varmış. Wikipedia’ya göre akasya ağaçları 130 ile 180 yaş arasındaymış. Yani ben doğru tahmin etmişim yaşlarını. Wikipedia, parkın 1818 yılında Rus askerî mühendisleri tarafından düzenlendiğini söylüyor. Kim ne derse desin bu park işini Ruslar iyi biliyormuş zamanında. Parklar ve içinde heykeller özellikle. Gittiğim Rus etkisinde kalmış şehirlerde en çok bu ikiliye bayılıyorum.

 Central Park’taki heykeller de muhteşem. Ünlülerin büstleri haricinde telden yapılmış bu anne çocuk heykeli de çok etkileyici.


Parkın içinde Puşkin de dahil olmak üzere Moldova edebiyatındaki önemli yazarların ve sanatçıların heykellerinin olduğu klasikler sokağı var. Puşkin, sürgünde geçirdiği yaklaşık 3 yıl içinde bu parka sıkça gelirmiş.

Parkın dışında da meşhur Stefan Cel Mare’nin heykeli bulunuyor. Bugün çekerim, yarın çekerim derken fotoğrafını çekmeyi ihmal etmişim bu Moldova kahramanının. Daha doğrusu büyülenmiş gibi ağaçlara bakmaktan, o unutamayacağım ağaç kokularını içime çekmekten elim gitmemiş.

Peki kim bu Stefan Cel Mare? Stefan Cel Mare, Büyük Stefan demekmiş. 15. Yüzyılda yaşayan Ştefan’ın, Osmanlı ordularını tam kırk kere yendiği rivayet ediliyor. Moldova’nın en önemli kahramanı kendisi. Romanya’da da pek çok caddede ismi geçiyormuş. Osmanlıya karşı en uzun süre direnen kralmış. Meşhur Kazıklı Voyvoda’nın da kuzeniymiş aynı zamanda. Kılıcı da bizim Topkapı Sarayı’ndaymış bu arada. Adamı yenemedik, bari kılıcını mı alalım demişiz acaba? Madem hep Osmanlıyı yenmiş bu Ştefan, kılıç bize nasıl geçmiş? İşte bu soruların cevaplarından ne güzel filmler yapılır diye düşünmekten kendimi alamıyorum.

Park gerçekten muhteşem. Kenarına ışıklı şık bir yol yapmışlar, bir ressam resimlerini sergiliyor.

Şeffaf naylondan estetik görünümlü küre şeklinde çadır gibi şeyler var parkın girişinde. Kafe desen değil, ama ne? Yakından bakınca anlıyorum ki bu şık çadırların içinde kedi-köpek sahiplendiriyorlar. Sokaklarda, özellikle akşamları bir iki tane küpeli köpek gördüm ama kediyi sadece daha sonra anlatacağım Puşkin Müzesi’nde gördüm. Dolayısıyla parklar güvercinlere, kargalara ve değişik kuşlara kalmış adeta.


Güvercinler çok güzel. Grisi var, simsiyah olanı var, beyazı var; hatta grili beyazlı, kahverengili süslü renklerde olanları da var.

Hafta içi olmasına rağmen pek çok insan banklarda oturuyor. Çoğunun elinde kartondan aynı renk kahve bardağı var. Sonradan anlıyorum ki bu kahveleri şehrin gittiğim bütün parklarında gördüğüm Bonjour Cafe’lerden almışlar. Bu Bonjour Cafe’lere ben de gittim, sonradan anlatırım; gerçekten çok şık ve ekonomik kafeler. 25-30 Lei’ye parkta kahve alıp içmek, Kşinev sakinleri için sıradan bir şey. Bizde kafede kahve içmek de lüks oldu biliyorsunuz.

 Parkın içinde bir yerlerde sokak şarkıcıları çok yüksek olmayan sesle şarkılar söylüyor. Elinde telefonla sesli sesli konuşan birilerini hiç görmüyorum.

Bu parklarda ben en çok kokuyu seviyorum, doya doya içime çekiyorum. Ağaçlardan, bir yerlerden de tanıdık gelen nefis bir koku yayılıyor. Gerçekten büyüleyici.

Parkın bakımına canlı şahit oluyorum. Bir adam, vinç ile yaşlı bir ağacın dallarını buduyor. Küçük bir kamyonet geçiyor; içinde toplanmış, yere dökülen sarı kızıl sonbahar yaprakları… Biraz ileride kadın işçiler, toprağı kazarak havalandırıyor. Yaşlı ağaçların aralarına yeni fidanlar dikmişler… Değer verdikleri park, özenle bakım görüyor ve tertemiz.

Yerlere dökülen meşe palamutları ve kuş cıvıltıları…

Arada ambulans seslerini duyuyorum sadece. Çünkü şehir gerçekten sessiz. Korna sesi ya da konuşan yüksek insan sesi duymuyorum. İçime huzur doluyor.

Bu Central Park bence sadece park değil, aynı zamanda meydan gibi. Çünkü akşam 5’ten sonra kalabalık halde insanlar geçiyor parkın içindeki bazı yollardan. Belli ki otobüsten inmişler, parktan geçerek evlerine ya da başka bir otobüs durağına gidiyorlar.

İnsanın ruhu okşanmaz mı ya, işten dönerken böyle bir parktan geçse…

Bu ülkeye gelirken tarihî veya turistik fazla bir şey göremeyeceğimi biliyordum. Bildiğim diğer bir şey ise çok yeşil olduğuydu.

Parkları gezmek için başka bir ülkeye gitmeyi istemek nasıl bir yeşil özlemidir…

Neden bizi betona buladınız ey ruhsuz yöneticiler!

Ve gezimin ilk gününün ilk yarısından hissettiğim şu:

Kşinev; tahminimden daha modern, daha güzel, daha sessiz, daha bakımlı, çok yeşil güzel bir şehirsin sen.

 İyi ki gelmişim…

ARKASI YARIN…

Kşinev yazılarının hepsi burada…

   


Devamını Oku

17 Ekim 2024 Perşembe

Kşinev Gezi Hikâyem #3 – Otobüste Kazık, Eve Giremeyiş

Kşinev Gezisi yazı dizisi güya bu. Ama hâlâ esas konuya gelemedik. Türlü türlü macera level’larını atladıktan sonra açılıyor demek ki oyunun perdesi, hadi hayırlısı bakalım.

Otobüste Kazık Atmaya Çalışan Biletçi

Hiç de geniş olmayan futbol kültürüm ile diyorum ki;

Dakka bir, gol iki!

Gelmeden önce internette yaptığımız araştırmalardan otobüste biletçilerin olduğunu, nakit para topladıklarını ve fiyatın da 6 Lei olduğunu biliyoruz. Allahtan biliyoruz, yoksa ülkeye adım atar atmaz dolandırılacaktık. 

Siz siz olun, bir yabancı ülkeye gitmeden önce azıcık araştırma yapmayı aman ihmal etmeyin! 

Sosyal mesajımı da verdiğime göre anlatmaya devam edebilirim.

Otobüs fazla kalabalık değil. Gazeteci çocuklar arkaya oturuyor, biz de öne oturuyoruz. Biletçi, tam filmlerdeki tiplerden. Kısa boylu, kulağında kulaklık, kıvrak hareketli.  Hem para topluyor hem de telefonla konuşuyor. Daha önce belki söylemişimdir; ben insanlara bakınca ya severim ya sevmem. Sezgilerim bu konuda güçlüdür, genelde de yanılmam. Bu biletçide de tabiri caizse tam bir “köylü kurnazı” tipi görüyorum, bence güvenilmez birisi.

Biletçi adama 50 Lei uzatıyoruz, “iki kişilik” olduğunu el kol işaretiyle anlatıyoruz. O da telefonla konuşurken bir taraftan da bize “ok, ok” diyor. Sanırsın İzmirli iş adamı! Öyle meşgul ki, bize ayıracak bir saniyelik bile vakti yok. Kâğıt bileti ve para üzerini hızlıca uzatıp cep telefonuyla konuşmaya devam ederek arkaya doğru yürüyor.

Ülkeye adım atalı yarım saat olmuş, daha birbirine benzeyen paralarını doğru dürüst tanımıyoruz. Allahtan arkadaşım bu konuda çok dikkatlidir. Para üstüne bakıyor, yüzünün ifadesi değişiyor. Anlıyorum ki bir terslik var.  Peşinden gidiyor biletçinin, para üstünü gösteriyor, biletçi sanki hiçbir şey olmamış gibi yine “ok, ok” diyerek arkasını dönüyor. Bu arada yan tarafımızda oturan lise öğrencisi olduğunu tahmin ettiğim genç, durumu anlıyor ve bize yardım ediyor. Arkadaşımla birlikte biletçinin yanına gidiyor, ona bir şeyler söylüyor ve biletçinin eksik verdiği 30 Lei’yi geri alıyoruz. Köylü kurnazı biletçimiz bize 38 Lei vereceğine sadece 8 Lei vermiş meğer… Sorgu odasından sonra bir de bu çıktı başımıza! Öğrenciye çok teşekkür ediyoruz. O olmasa belki de derdimizi anlatamayacaktık biletçiye. Aradan beş dakika geçiyor, bu sefer arkadan bizim gazetecilerden biri geliyor biletçiden para üstü almaya. Meğer onlara da eksik vermiş… Tamam dünyanın pek çok ülkesinde maalesef turiste kazık atılıyor; taksilerde, dükkânlarda… İyi de bari bunu bir kamu hizmeti olan otobüste yapmayın!

Demek ki bu ülkede gözümüzü dört açmamız lazım diyorum. 

Yaklaşık yarım saat sonra son durakta iniyoruz. İşte geldik meşhuur Stefan Cel Mare Bulvarı’na…  İnternet olmadan GPS yardımıyla çalışan şahane uygulama maps.me’den, Kşinev haritasını gelmeden önce indirmiştik. Tiflis’te çok işimize yarayan bu uygulama nedense burada çalışmıyor. Neyse ki evin durağa yakın olduğunu biliyoruz. Bir süre daha çalışmayan maps.me nihayet kendine geliyor da rahatlıyoruz. Lütfen artık aksilik olmasın! Parkın kenarındaki geniş, tertemiz kaldırımdan yürüyoruz. Park gerçekten de muhteşem görünüyor. Ağaçların heybeti büyüleyici. Bu ağaçlar yüzlerce yıllık gibi…

Eve Giremeyiş

Turist olmak, sürprizlerle karşılaşmak demek tamam da; bu kadarı da fazla değil mi? İlgili ve detaycı ev sahibimiz Radu, gelmeden önce bize apartman girişindeki Airbnb kutusundan anahtarı nasıl alacağımızı madde madde yazmış, evdeki wifi şifresini de vermişti. Evin kapısının arka tarafta olduğunu, önünde hiç yerinden oynamayan eski bir araba olduğunu bildirmiş, hatta fotoğrafını da çekip göndermişti.


Buraya kadar her şey güzel. Evin lokasyonu şahane, parka çok yakın, temiz ve bakımlı bir muhit. Ev sahibinin dediği talimatları uygulayarak dairenin anahtarını kolayca çıkarıyoruz kutudan. O da nesi? Metalden kapı üzerinde şifre girilecek bir ekran var, başka da bir şey yok! Kapı metalden, üzerinde kapı kolu falan da yok. Şimdi ne olacak? Acaba Airbnb kutusuna yazdığımız şifreyi mi girmemiz lazım? Deniyoruz, olmuyor.

İlk akla gelen nedir bu durumda? Herhangi başka bir dairenin zilini çalıp yardım istemek değil mi? İyi de apartman girişinde zil de yok! Gece saat 23’ü geçiyor, etraf karanlık, sokakta kimseler yok. İnternetimiz de yok ki, ev sahibini arayalım…

Eh be Radu! Gelmeden önce her şeyi detay detay yazdın da neden bu aşamadan bahsetmedin ki! Biz alışık değiliz bu tip anahtarlara!

 Hafiften geriliyoruz, şimdi ne olacak? İnternet bulup Radu’ya ulaşmaktan başka çare yok, iyi de nasıl?

Tam bunları düşünürken, karanlık yoldan bir kadın geliyor ve kapıyı açıyor. Mucize gibi… Peki nasıl açıyor kapıyı? Meğer anahtarın ucundaki bizim anahtarlık sandığımız yuvarlak şey, dış kapının elektronik kilidini açıyormuş. Yani o yuvarlak silikonumsu anahtarlık gibi şeyi  şifre ekranının altına dokundurmak gerekiyormuş!

Soğuk terler döküyorum resmen. Kadına gülümseyerek çok çok teşekkür ediyoruz. Bence o kadın kesinlikle efsanelerde bahsedilen Hızır’dı. Hani kul sıkışınca yardıma gelen Hızır. Mucize gibi tam zamanında çıkıp geldi… O kadın olmasaydı ne yapardık gerçekten bilmiyorum. Apartmanın içi eski, koyu maviye boyanmış… Daracık, bence Sovyet zamanından kalma, zemininde ahşap görünümlü muşamba kaplı, aynası olmayan asansöre binerek dokuzuncu kata çıkıyoruz… Nihayet Kşinev’deki evimize kavuşma vakti geldi…

Evin içi şahane görünüyor. Tertemiz, ferah ve her şey yepyeni. Zarif porselen takımlar, şık kadehler. Güzel bir fırın, ocak, eskitme mobilyalar, dekoratif süsler… Bol bol çekmece ve dolap… Kapının girişindeki dolabın üzerinde bir ziyaretçi defteri, güzel notlar… Ev sahibimiz misafirlerinin konforuna belli ki önem veriyor. Banyoda makyaj pamuğundan dikiş kutusuna, kaliteli şampuandan nemlendirici losyona, tıraş köpüğüne kadar her şey var. Mutfak dolaplarına makarnadan baharata, sallama Lipton çaydan Mahmood marka Türk kahvesine kadar pek çok şey bırakmış. Gerçekten bu kadarını beklemiyordum. Daha önce Lviv’de ve Tiflis’de de Airbnb evlerinde kalmıştım; azıcık sabun ve küçücük bulaşık deterjanı haricinde bir şey yoktu o evlerde. Dolaplarda pek çok havlu ve hiç kullanılmamış terlikler… Şıkır şıkır çalışan internet… Ev bu haliyle huzur veriyor. Ama maalesef bu saatte açık tek bir market bile yok, çünkü saat gece 23’ü de geçti. İyi ki bavula ne olur ne olmaz diye iki tane yarım litrelik su atmışım… Kendimi gerçekten tebrik ediyorum.

Bu kadar maceradan sonra kahve yapacak bile halim kalmıyor. Kraker, su atıştırıp dinleniyorum. Sabah tatil tam anlamıyla başlayacak...

YARIN DEVAMINDA GÖRÜŞMEK ÜZERE...

Kşinev yazılarının hepsi burada…

   


Devamını Oku

16 Ekim 2024 Çarşamba

Kşinev Gezi Hikâyem #2 – Sorgu Odasına Hoş Geldiniz!

Evet hâlâ ilk gündeyiz. Uçaktan inince erkenden eve gideriz, sonra çıkıp bir şeyler yeriz diye hayal ederken bilin bakalım neler oldu?

İstikamet Sorgu Odası

Gelmeden önce pek çok yorumda okumuştum, Türkleri ülkeye alırken zorluyorlar diye. Hatta yeşil pasaportu ile giremeyenler olduğunu yazdıklarında abarttıklarını düşünmüştüm. Tek giden erkeklere yaparlar bu muameleyi; bizim başımıza niye gelsin ki demiştim. Üstelik dönüş bileti ve Airbnb rezervasyon çıktılarını alıp dosya da yapmıştık. Hiçbir şey olmadan şıp diye girerdik nasılsa ülkeye…

Hahaha, maalesef; kaderde mülteci muamelesi görmek de varmış. Giremedik kolayca...

Sarışın, yeşil gözlü, buz gibi bakan genç kadın polis, bizi ülkeye almak yerine; arkadaki sorgu odasına almayı uygun görüyor. Ülkeden çıkarken bu kadınla tekrar karşılaşacağımızı ve bize sürprizli davranacağını bilemiyoruz tabii ki…

Dönüş bileti ve kalacağımız Airbnb evinin rezervasyon kağıdını veriyoruz. Kadın, evin adresini uzun uzun bir yerlere yazıyor ama yetmiyor demek ki bu bilgiler. Bekleme odasında çoğunlukla tabiri caizse “kavruk” erkekler var. Bir de biz!

Hani eli yüzü düzgün, temiz olanları sorgulamıyorlardı? Demek ki öyle değilmiş, yaşayıp görecekmişiz!  

Salonda çok az kadın var sorguya çekilen. Bu kadınlar muhtemelen Ukraynalı, kaçma ihtimalleri olabilir. İyi de ben? Benim ne suçum var?  Demek ki bu macerayı yaşamam lazımmış. İçimden “Almazlarsa en kötü döneriz” diye geçiriyorum, dünyanın sonu değil ya!

Sorgu odasının popülasyonu gittikçe artıyor, hafiften gerilim var. Sol tarafımızda neşeli, heyecanlı bir Türk erkek, adeta yerinde duramıyor, hemen sohbete başlıyor. Çok da komik. Hani derler ya, kaşı gözü oynayan cinsten.

“Abla bende dönüş bileti falan da yok, pasaportum boş. İlk kez çıktım ülkeden, çıkış o çıkış” diyor.

“Kaç günlüğüne geldiniz?” diye soruyorum.

“Belli değil” diyor. Daha da çok şaşırıyorum.

“Ne iş yapıyorsunuz?” diyorum

“Elektrikçiyim ama, bilgisayar işleri falan yapacağız burada arkadaşlarla” diyor.  Belli ki kaçak kalacak.

“Elektrikçilik gibi işler Avrupa’da çok para ediyormuş. Neden burası?” diye soruyorum.

“Burada biraz para yapıp sonra bakacağız duruma” diyor.  Şaşkınlığım gittikçe artıyor.

“Abla sivil polis değilsin İnşallah” diyor,

“Beni de zaten görev icabı burada bekletiyorlar” diyorum.

Gülüşüyoruz ama aslında gerginim kendi içimde.

Biraz zaman geçince, tek kadınları salonun içindeki küçük bir odaya çağırmaya başlıyorlar.  Ama bir düzensizlik, bir sistemsizlik söz konusu. Arada sırada uzun namlulu silahını göğsünde tutan, bordo beresini yandan takmış askerler geliyor salona. Biraz boy gösterip gidiyorlar.

Tam asker gelmişken, çıkışa yakın duran kadın, çantasından rujunu çıkarıp sürüyor. Asker gülümsüyor. Bir şeyler söylüyor kadına Rusça gibi bir dilde. Kadın hiç bozuntuya vermeden rujunu sürmeye devam ediyor. Asker asılıyor mu kadına, yoksa ruj sürdüğü için dalga mı geçiyor anlamıyorum. Belki de kadın

“Ruj sürmek de mi yasak kardeşim” diyor ve asker de “Ne münasebet bacım, süslenmek mülteci de olsa her kadının hakkıdır “diye cevap veriyor. Tam filmlik sahne. Görüntüye bak, istediğin repliği yazmakta özgürsün.

Birbirinden asık suratlı polis kadınlar geliyor,  birilerini çağırıp salondan götürüyor. Çoğunluk Türk. Bizden sonra gelenlerden bazıları gidiyor. Bize bir türlü sıra gelmiyor. Hayırdır yahu; benim bilmediğim bir suçumuz mu var? Nedir bu muamele?

Acaba girişte buz gibi bakan yeşil gözlü kadın polis yerine başka birine denk gelseydik, yine sorgu odasına alınır mıydık?

Kim bilebilir? Hiçbir şeyin mantığı yok burada. Sanki keyfe kedermiş gibi olup bitenler. 

İnsan gerçekten de kendini kötü hissediyor. Kocaman uçaktaki herkesi değil de neden bazılarımızı aldılar buraya?

“Ülkenin geldiği noktaya bak” diyorum; arkadaşım gördüğümüz muameleye bariz bozuluyor. Birbirimize çaktırmıyoruz ama gerildik. Kim gerilmez ki? Güle oynaya turist kafasıyla, üstelik de senin ülkene güvendiği için pasaport bile istemeyen bir ülkeye geliyorsun, sonra da gördüğün muameleye bak!  

“Uygun bir dille yazacağım bu durumu Dış İşleri Bakanlığına” diyor arkadaşım. Böyle şikayetleri, diplomatik bir dille çok iyi yazar. 

  “Biz Moldovalıları böyle mi karşılıyoruz? Güya pasaportsuz, vizesiz, sadece kimlikle girebildiğimiz ülkede gördüğümüz muameleye bak! O zaman iptal etsinler bu anlaşmayı, vize koysunlar da bari beğenmedikleri kişileri baştan elesinler…”

Bu söylediklerinde yerden göğe kadar haklı. Sakinleştirmeye çalışacağım kendisini ama ne diyeceğimi bilemiyorum. Ağzımdan sadece “ Boş ver” çıkıyor.

Kaçak girmeye çalışan çocuğun yanında orta yaşlarında bir Türk, bu söylediklerimizi duymuş olacak ki bizi uyarıyor:

“Muhtemelen şu an kameralardan bizi izliyorlar, bence konuşmayın!” diyor.

Bak işte tecrübe konuşuyor. Ben daha önce mülteci muamelesi görmedim ki, bu detayı hiç düşünememiştim. Bu arada yanımızda oturan geveze kaçağın bu durumlar hiç umurunda değil. Nasıl rahat!

 “İngilizce de bilmiyorum, en kötü buradaki arkadaşımı arar konuştururum” diyor. Şakalar yapmaya devam ediyor. Resmen kaçmaya gelmiş! O’nun gibiler yüzünden bizler de bu hak etmediğimiz muameleyi görüyoruz.

Aradan bir saate yakın zaman geçtikten sonra buz suratlı kadın polis gelip bizi çağırıyor. Oh en azından bu saçma odadan kurtuluyoruz, bizi başka bir odaya alıyor. Yanında gülümseyen ve yumuşak suratlı bir erkek polis daha var. İyi polis, kötü polis hikâyesinin gerçek olduğuna bu sayede tanık oluyorum.

Erkek polis İngilizce konuşuyor, bizim buz suratlının anladığım kadarıyla İngilizcesi yok, ya da az. İyi polis mesleğimizi soruyor. “Neden geldiniz?” diyor. Verdiğimiz cevapları Romence ya da Rusça her ne dilse o dilde kadına anlatıp O’nu ikna etmeye çalışıyor. Kadının ikna olmadığı hem vücut dilinden hem de kaşından gözünden belli.

Ne yapmış olabiliriz bu ablayı bu kadar kızdıracak?

Kendi aralarında yaptıkları konuşmada geçen “Ukrayna” sözcüğü ile beynimde şimşek çakıyor. Tabi ya, mesele Ukrayna! Çünkü biliyorum ki Moldova’dan Ukrayna’ya, oradan da Polonya’ya kaçmak isteyen çok kişi ve maalesef çok da Türk varmış. Bütün bu sıkı sorgular bu nedenleymiş.

Peki ne alaka diyeceksiniz?

Arkadaşımın pasaportunda iki tane Ukrayna girişi olduğu için takılmışız biz bu film sahnesi gibi sorguya… Kadın pasaportta o sayfaları gösteriyor iyi polise.  Şimdi oldu. Kadın bizim Ukrayna’ya geçeceğimizi düşünmüş meğer…

İyi polis, arkadaşımın pasaportundaki Ukrayna girişini soruyor.

“Savaştan önceydi, turist olarak gittim” diyor arkadaşım. Bende pasaport olmadığı için Ukrayna girişimi bilmiyorlar tabii ki… Bir de beni bilseler, vay halimize ki ne vay…

Resmen kaçma potansiyeli olan göçmen muamelesi görüyoruz. Ne yapalım, bu da bir tecrübe işte. Turist olmak, her zaman çiçeklerle karşılanmak demek değilmiş. Bunu da öğrenmiş oluyoruz buz bakışlı polis abla sayesinde.

İyi polis “Yanınızda kaç para var?” diye soruyor. Söylediğimizde biraz da burun kıvırıyor.  Sanki dünyanın en pahalı şehirlerinden birine, ne bileyim Barselona’ya falan gelmişiz. Hay bin kunduz! Sana ne benim bütçemden. “Airbnb’yi önceden ödedik” diyoruz.  İyi polis, buz ablaya anlatıyor, vücut dilinden anlıyorum.

“Bak Bayan Buz” diyor, “Kalacak yeri de ödemişler” diyor, “Yeter bu para onlara” diyor. Yani bence böyle şeyler diyor.

 En iyi niyetli yüz ifademi takınarak “Kredi kartlarımız da var” diyorum. “Gösterin” diyor iyi polis. Açıyoruz, çil çil kredi kartlarını… Bakıyor, sonra da buz ablaya dönüp muhtemelen:

”Bak kredi kartları da var” falan diyor. Anlıyoruz ki abla ikna oluyor bu sefer… Paranın açamadığı kapı yokmuş demek ki! 

İyi polis “Lütfen bir iki dakika bekleyin” diyor kibarca ve gülümseyerek.

Buz abla gidip odadan kimlik ve pasaportu getiriyor. Ve bilin bakalım ne oluyor? Meğer bizim kötü polis “buz abla” da gülümseyebiliyormuş! Sorgu bitip ikna olduktan sonra “Have a nice holiday” deyip gülümseyerek bizi lütfederek ülkelerine alıyorlar…

Hay sizin…

Bitti ama çok bozulduk tabii ki gördüğümüz muameleye. Heyecanla bir ülkeye turist olarak geliyorsun, güya kimlikle girme hakkın var. Sonrası duty free yerine sorgu odası! Vay be! Bir zamanlar, -paramız değerliyken-, Moldovalılar ülkemize çalışmaya, çocuk bakmaya falan gelirlerdi. Şimdi biz burada resmen mülteci muamelesi görüyoruz. Zaten bu hafta sonu referandum sonucu iyi çıkarsa arkadaşlar Avrupa Birliğine de girecekler, havalarından geçilmez artık!

Havaalanında kimse kalmamış, bizim bavul duruyor platformda, birkaç tane daha bavul var. sorguda hâlâ birileri var demek ki. Sahi, o kaçak giren elektrikçiyi ne yaptılar acaba?

“Nihayet kurtulduk” diyerek, moral bozmamaya çalışarak biraz döviz bozduruyoruz. 30 Numaralı otobüsle şehir merkezine gitmek üzere havaalanından dışarıya çıkıyoruz.

Tatlı bir serinlik var dışarıda, belimize bağladığımız montları giyiyoruz.

Turist olmak, rutinin dışındaki hayatı deneyimlemek biraz da… Sorgulanmak da hayata dair, yapacak bir şey yok.

Havaalanının önündeki otomattan internet kartı almaya çalışan iki Türk ile konuşuyoruz. Bu arada 100 GB internet ve 500 dk konuşma sadece 50 Lei! Yani 100 TL gibi. Bizi ülkemizdeki telefon firmaları ne kadar da tatlı öpüyorlarmış, işte kanıt size!

Bu arada bu arkadaşları da sorguya aldıklarını öğreniyoruz. İkisi de gazeteciymiş. Fotoğraf makineleri ile falan gelmişler. Çok da düzgün tipler, konuşmalarından belli.

“Son zamanlarda Moldova’dan Ukrayna’ya, oradan da Polonya’ya kaçan çok Türk var, o yüzden sorguya almaları normal” diyorlar…

Ülkemizde iş olsa, aş olsa kim kaçmak ister ki!

Neyse işte; hep birlikte 30 Numaralı otobüsü ya da troleybüsü beklemeye başlıyoruz. Saat 21:00’i epey geçmiş. 

Macera bitti sanıyoruz ama o anda tanımıyoruz tabii, otobüste bize kazık atmaya çalışacak kurnaz biletçiyi...

ARKASI YARIN…

Kşinev yazılarının hepsi burada…

    

Devamını Oku

15 Ekim 2024 Salı

Kşinev Gezi Hikâyem #1 – Metro, Uçağı Bekleyiş

Sevgili Günlük,

Evet, yeni bir “ekonomik, vizesiz ve pasaportsuz” ülke gezisinde yine beraberiz. Herkesler Yunanistan, Balkanlar, Amsterdam gezerken ben yine eski Sovyet ülkelerinden devam ettim. Moldova’nın başkenti Kşinev biletini yedi sekiz ay önce Pegasus indiriminden anlık bir kararla almıştık. Baktık Pegasus’ta indirim. Biletlerin hemen biteceğini de biliyoruz. Bende pasaport olmadığına göre, iki seçenek var. Ya Azerbaycan Bakü, ya da Moldova Kşinev…  Gerçi Ukrayna savaşı nedeniyle biraz kritik bir yer ama olsun dedik, Kşinev olsun… İki dakika içinde aldığımız biletlere şu anda Adana’ya bile gidilmez. Ülkem adına üzücü, bütçem adına sevindirici bir şey. Bir önceki yazımda “Bu ekonomik gidişata karşı nasıl ayakta kalalım” diyordum ya… İşte böyle. Ben de isterim Paris’e, Roma’ya gitmeyi; ama koşullar Kşinev diyor. İyi ki de  gitmişim. Güzel bir geziydi.  Haydi o halde başlayalım. Sayısını şu anda kestiremediğim uzunca bir yazı dizisi sizi bekliyor. Baştan belirteyim; bu bir gezi rehberi değil; gayet kişiye özel bir gezi hikâyesi...


Uçağa Giderken Hazırlık

Uçak 9 Ekim günü saat 18:20’de. “Dış hatlar için üç saat önce havalimanında olmak gerekir.” kuralına uyan içimdeki “Bayan Rottenmeier” 13:30’da evden çıkmamı emrediyor. Kendisine bugüne kadar hiç direnmedim. Gerek yok, büyük bir disiplinle planına uyuyorum.

Çok değil bundan sadece dört ay önce uçtuğum zaman Pegasus’ta 8 kiloluk kabin bagajı hakkım vardı. Artık yok. Ne yapalım, kapitalizm önce reklam yapar, sonra satar. İçtiğimiz suyu satıyorlar, havayı satmadıklarına şükrediyoruz. 12 kiloluk bagajımız hazır.  40*30*15 cm boyutundaki koltuk altı bagajını 3 kg ile sınırlamışlar.  Buna uymak için akşamdan hazırladığım şeyleri azaltıyorum. Her zamanki “kontrol listemi” yazdım. Kapalı ocağın fotoğrafını da çekerek yola koyuluyorum. Bu liste sayesinde “acaba ütüyü unuttum mu, ocağı kapattım mı” obsesyonlarından kurtulmak ise şahane…

Metrodaki küçük kız

Eve yürüme mesafesindeki havaalanı metrosuna biniyoruz. Çarşamba günü saat 14:00 civarı olduğu için metro neredeyse boş. On beş yaşlarında bir kız çocuğu pat diye önüme bir kart bırakıyor. Her yolcuya değil, bazı yolculara aynı karttan bırakıyor. Demek ki kendine göre bir seçim kriteri var.  Kartı tam okumuyorum, sadece göz gezdiriyorum. Ailesinden birilerinin hasta olduğu yazıyor… Böyle şeyleri detaylı okumak içime hiç iyi gelmez. Direkt çantadan para çıkarıyorum. Bu arada kız, dağıttığı kartları toplamaya başlıyor. İnsanlar para versin ya da vermesin, kartı geri aldıktan sonra önce verdiği kişinin yanaklarını öpüyor, sonra da sağ eliyle sert bir “çaak” yapıyor ve çantasından çıkardığı tükenmez kalemleri uzatarak birini seçmelerini istiyor. Bazı yolcular bu davranışa gülümsüyor, bazıları da yüzlerinde yanaklarını öpmesinden rahatsızlık ifadesiyle kendilerini geri çekiyor. Kızın yüzünde siyah cerrahi maske var bu arada. Tam öpmüyor, yanağını dokunduruyor sadece. Kendisi de gülümsüyor mu anlaşılmıyor. Sıra bana gelince elime tutuşturduğu kalemi istemsizce alıyorum. Sonra da vicdan azabı duyuyorum. Tekrar önümden geçmesini bekleyip zorla kalemi geri veriyorum.

Haşırt the Blackboard

Çok değil sadece dört ay önce Tiflis’e giderken yurt dışı çıkış harcına zam gelmiş, 50 TL’den 150 TL’ye çıkarılmıştı. Kşinev gezisinde ise 500 TL’cik ödüyoruz. Ne diyordu eskiler:

“Haşırt the blackboard…”

Madem yurt dışına çıkacak kadar zenginsin, elbette bunun bir harcı olmalı. El alemin ülkesi gelen turistten “ayak bastı” parası alır, bizde ise “adımını dışarı attın” vergisi var. Neden? Çünkü biz misafirperver bir ülkeyiz. Misafirden para mı alınır? Ne ayıp şey, duymamış olalım… Gelenlerin yerine elbette gidenler ödeyecek! Neyse işte bu “misafire katkı payı”nı internetten önceden ödemiş olmak, epey bir hızlandırıyor işleri…


Pegasus’ta valiz vermek için self servis köşesi yapmışlar. Dokunmatik ekranlı kantar diyebiliriz buna. Valizi koyuyorsun, ekrana uçuş bilgilerini girince kaç kilo bavul hakkın var gösteriyor. Sonra da tartı sonucu çıkan fişi bavula yapıştırıyorsun. Bizim satın aldığımız, daha doğrusu Pegasus’un uygulamasında oyun oynayarak bedavaya getirdiğimiz bavul hakkımız 12 kiloydu. Tam da 12 kilo çıkıyor valiz. Bingo. Nasıl oluyor böyle milim milim denk gelmeler? Çünkü içimize İsviçre çakısı kaçmış! Evde ince hesaplar yaparak hazırladık valizi. Eğer bavul 12 kilodan fazla çıksaydı, mesela 100 gram ya da 400 gram, ne olurdu hiçbir fikrim yok. Muhtemelen gram için bile para isterlerdi. Ya da sistemin içinde virgülden sonrası yuvarlanıyordur; bilemeyiz.

Suya Zam Gelmemiş!

Bavulu da verdikten sonra toplam bir saatte her şey halloluyor. Saat daha 16:00. Dijital ekranlara bakılırsa hangi kapıdan uçağa bineceğimizin bilgisi 16:50’de verilecekmiş. Ben de en yakın kapı olan 204’ün orada beklemeye başlıyorum. Oturduğum sandalyenin tam karşısında su benzeri şeylerin olduğu otomat var. Ve evet inanmayacaksınız ama son dört ay içinde otomattaki suya zam gelmemiş!

Görüyorsunuz işte ülkemizde güzel şeyler de oluyor! Dört ay önce bu otomatta yarım litre su 30 TL’ydi, yine 30 TL! İnsan ister istemez seviniyor bir şeylerin aynı kalmasına… Utanmasam ağlayacağım, o derece bir sevinç yani… Aman tahtaya vuralım da nazar falan değmesin.

Havaalanından Manzaralar

Ben de nasıl bir yere oturmuşsam etrafımda genelde Pakistanlı yolcular var. Çok çocuklu, çok çantalı insanlar…Tencere gibi bir kaptan yemek yiyorlar. İki sandalye sonrama bir kız oturuyor sonra. Sarışın. Çok yüksek sesle olmasa da sesli sesli video izliyor.

Hiç sıkılmıyorum. Daha önce de söylemişimdir; havaalanlarında oturup beklemekten hiç sıkılmam. Çeşit çeşit ülkelerden gelen insanlara bakmak, izlemek, hikâye uydurmak gerçekten de çok keyifli.

Bu arada elbette sosyal medyaya hiç bakmıyorum. Çünkü kafam artık tatil modunda. Ne buradayım ne orada. Şahane bir boşlukta gibiyim. Bu duyguya bayılıyorum.


Derken uçuş kapısı tam da öngörülen 16:50 saatinde açıklanıyor. 201 A; yani aynı koridorun sonu. Sadece beş on dakika geç gitmeme rağmen salonda oturacak yeri zar zor buluyorum. Uçak dolu demek ki… Şöyle bir bakıyorum bekleyen insanlara. Kadınlar çoğunlukta, Türk az gibi. Bir örnek giyinmiş, sırtlarında KUFAD yazan, sonradan Kuşadası Folklor grubu olduğunu öğrendiğim çocukların yoğun olduğu bir kafile gözüme çarpıyor. Her ne kadar ülkemizde haber değeri olmasa da demek ki hâlâ dünyada folklor yarışmaları yapılıyor, ne kadar hoş… Keşke denk gelebilsek gösterilerine…

Etrafa bakıp da bu kadar çok kadın ve özellikle tek erkek sayısını az görünce kendi kendime:

“Bu güzel bir haber, ülkeye girişte fazla beklemeyiz” diye düşünüyorum. Şimdi bu yazıyı yazarken böyle düşündüğüm için gülüyorum kendi kendime… Yarınki yazıda anlatırım detayları… Ne macera, ne macera...

3 Kiloluk Çanta Sorunsalı

Uçağın 15 dakika rötar yapacağı bildiriliyor. On beş dakikadan bir şey olmaz diyorum. Zira son zamanlarda uçakların saatlerce rötar yaptığına dair pek çok haber okumuştum.

Uçağa almaya başlıyorlar ama kapıda sıra tıkanıyor. Çünkü üç tane yabancı kadın, yanlarında pek çok çantayla uçağa binmeye çalışıyor. İngilizce bilmiyorlar, Türkçe de bilmiyorlar. Öyle duruyorlar kapıda, görevli anlatmaya çalışsa da anlamıyorlar. Benim milim milim ölçüp tarttığım 40*30*15 boyutundaki çanta var ya, işte onun neredeyse dört katı, hem de bir kaç tane çanta var ellerinde.

Aslında boyuta çok da takılmıyor görevliler, üç santim fazla beş santim fazla önemli değil. Çantanın tipine bakıyorlar, koltuk altına girer mi girmez mi diye.  Boşuna titizlendiğimi fark ediyorum bu konuda. 

Görevli inisiyatif kullanarak ölçüsü uymayan bir çanta için “hadi bu tamam da diğerleri kabine asla uymaz” derken haklı ama… Yani kurnaz mı diyeyim, bilinçsiz mi diyeyim ne diyeceğimi bilemediğim bu kadınlar yüzünden körüğe girişte bir darboğaz oluşuyor. Körüğün tam ucunda, uçağa girmeden önce kapı gibi bir yerden kadının bavullarını etiketleyerek bagaja indirdiklerine şahit oluyorum. Ücretlendirmeyi nasıl yaptılar acaba? Kadınlar “param ve kredi kartım yok” dedilerse?

İşte normalde asla akla gelmeyen böyle sorular seyahatlerde insanı düşündürebiliyor. Sadece bu nedenle bile olsa turist olmak güzel bir şey, gezmek güzel bir şey.

Uçuş tahminlerden kısa sürüyor. 15 dakika rötara, kalkış için öndeki üç uçağı beklememize rağmen 1 saat 20 dakika yerine 1 saat 5 dakikada Chisinau Havaalanına akşam 20:05’de iniyoruz.

“Her şey çok güzel, yaşasın seyahat çok güzel başladı!” derken, yeni bir sorunla karşılaşacağımızı nereden bilelim… “Turist olmak, beklenmeyeni yaşamak demektir “ cümlesini adeta kafamıza kazıyacaklar bunlar… Macera yeni başlıyor diyebiliriz.

Çok uzun oldu yine, kalemimi durduramıyorum. Buraya kadar sıkılmadan okuyanlar için;

ARKASI YARIN olsun o halde…

Kalın sağlıcakla ve sevgiyle 


Devamını Oku