Sözümüz meclisten dışarı. Efenim teşbihte hata olmaz, rivayet bu ya; adı bilinmez bir ülkenin adı bilinmez köyündeyiz. Bir telaş, bir
telaş… Çünkü köye elektronik oy verme sistemi gelmiştir.
—Hadi yegen lo, oy vermeye gidah!
—Gitmeye gerek yoh babo. Açiirsin
cep telefonini, bi uygulama vardir, adı “Beni Seç”.
O uygulamayı indiriyırsın gogle playerden. Oraya
giriyırsın adini soyadini, oyunu veriırsın.
—Benim telefon eskidir, internet
denen şey bende yohtir.
—Emmi sen hiç merak etmeyesin, biz
senin yerine oyu verirık. Sen bize partini söyle, sonra daver kafa kaadını, gerisine garışma!
—Hay Allah razi olsin yegen.
—Senin anangilin cep telefoni
vardir?
—Yohtir oglim, ne gezer cep
telefoni, okuma yazmalari da yohtir bizim köydeki gadinların!
—Eskiden nasil veriylerdi oylarini
anangil?
—Gotüriydik okula, gösteriydik partimizin
resmini, ona basiyirlerdi mühuri. Golay oliyidi, şincik bu uygulama ney nasil
yapaciyik?
—Sen merak etme emmi, ver kafa
kaadını Hatçe Deyzenin, evdeki öbür kadınların. Biz onların oylarını da hallederik.
—Hay Allah senden razı olsun yigenim!
—Lafı olmaz emmi, vatan için
yaparıh elimizden ne gelirse…
**************************
Köyde bunlar olup biterken aynı ülkenin büyük şehrini görürüz. Rezidanslarından birinde duman altı bir ortam... Etrafta pek çok
ekran, mavi kodlar akıyor … İki cin bakışlı genç konuşmaktadır:
—Ooolumm yırttık! İki partiden
teklif geldi bile şimdiden. Mikro düzeyde çalışacağız. Göze batmadan. Mahalle
mahalle yapacağız işi. Her mahallede yüzde sıfır nokta beş indiragandi… Anladın sen! Zenginiz
oolumm!
—Hangi partiye çalışacağız?
—Sorduğun da laf mı, kim çok
verirse ona çalışırız; kapişş!
**************************
Bütün bunlar bir ülkede olup biterken, Çinliler uzay
malzeme bilimi, uzay tıbbı gibi konularda bilimsel araştırmalar yapmak üzere
insanlı uzay aracını fırlatıyordu.
Japonya,
Ay’a yumuşak iniş yapan beşinci ülke unvanını alıyordu.
Hindistan ise çoktan Ay'a inen dördüncü ülke olmuştu...
Senin mirasını koruyamadık, ilkelerine
sahip çıkamadık Atam. İlkelerin yara aldı. Anlatacak çok şey var, boğazım düğümleniyor...
1-Cumhuriyetçilik İlkesinde Sınıfta Kaldık,
Sen, “Cumhuriyetçilik” ilkesi ile “Egemenlik
kayıtsız şartsız
milletindir” dedin.
“Anayasada belirtilen sürelerde halkın seçtiği yönetim başa gelir
ve görevi bitince başkaları gelir”dedin.
Bugün ise halkın seçtikleri yerine atanmışlar geliyor Atam…
“Hükümet ile millet arasında herhangi bir kopukluk olmaz “ dedin, sence bugün öyle miyiz Atam?
“Anayasa’nın
değiştirilemez ve değiştirilmesi
teklif dahi edilemez maddelerini” oluşturdun; bak bugün ilk dört madde de revize
edilmelidir sesleri yükseliyor.
Birinci ilkenden sınıfta kaldık Atam…
2-Milliyetçilik İlkesinde Sınıfta Kaldık,
Sen, “Yurtta
barış, dünyada barış” dedin; bugün birçok ülkenin iç işlerine karışır hale geldik. Sen,
cemaatlere karşı çıkmış, millet kavramını ön plana çıkarmıştın. Ümmetçiliği, Panturanizm'i, Panislamizm'i, ırkçılığı reddetmiştin.
Kendilerine milliyetçiyim diyenler,
acaba seni anlamışlar mı Atam?
Bu ilkeden de sınıfta kaldık maalesef.
Milliyetçiliği ırkçılıkla karıştıranlar var, senin adını kullanıp olmadık işler
yapıyorlar…
3-Halkçılık İlkesinde Sınıfta Kaldık,
Sen, bize halkçılık ilkesi olarak “Bireyler
arasında hiçbir hak ayrılığı görmemek, topluluk içinde belli bir zümre, cemaat, aile ve ekonomik
güç için ayrıcalık tanımamak, kanun önünde herkesin eşit olması”ilkesini miras bırakmıştın. Bugün mülakat sınavlarında torpil
konuşuluyor. Cemaatler öyle güçlenebiliyor ki, darbe yapmaya bile kalkışabiliyor!
Eğitim, sağlık, hatta askerlik hizmetinde bile parası olana ayrıcalıklar
tanınıyor.
Sen, “Türkiye
Cumhuriyeti halkını ayrı ayrı sınıflardan oluşmuş değil, fakat
kişisel ve sosyal hayat için iş bölümü itibariyle çeşitli
mesleklere ayrılmış bir
toplum olarak görmek,
esas prensiplerimizdendir.”
demiştin. Oysa şimdi adını
sayamayacağım kadar çok bölünmüşlük var ülkemizde.
Halk olarak bir arada kalamadık
Atam; en çok da bu ilkeden sınıfta kaldık belki de! Bizi kendi içimizde kavga ettirdiler
şu veya bu sebeplerle…
“Halk, halk tarafından halk için idare edilir. Devlet vatandaşın refah ve mutluluğunu amaçlar,
devlet hizmetlerinden herkes eşit yararlanılır” ilkesini benimsetmeye çalıştın ama, yönetenler ve yönetilenler
arasında uçurumlar oluştu Atam… Halkçı olamadı yöneticiler, hem de hiçbir zaman…
4-Laiklik İlkesinde Sınıfta Kaldık,
Laiklik ilken çok yaralandı Atam. Sen, “Laiklik, yalnız din ve dünya işlerinin
ayrılması demek değildir. Bütün yurttaşların vicdan, ibadet ve din hürriyeti demektir”dedin, bugün bu ilkeden ne kadar uzaktayız…
Hatta "Laiklik İlkesi" konuşulmuyor bile uzun zamandır. Devletin en büyük bütçeli
kurumu Diyanet İşleri… Çok kötü çuvalladık Atam; laik kalamadık, dini devlet
işlerinden uzakta tutup herkesin kendi vicdanında yaşayacağı özel bir alan
olarak koruyamadık. Din, bireylerin özel yaşamında kalamadı… Bunu da
başaramadık… Senden sonra gelen
yöneticilerin çoğu, dini değerleri kullanarak halkı sömürdü.
5-Devletçilik İlkesinde Sınıfta Kaldık,
İlkeleri hatırladıkça, en çok
hangisinden sınıfta kaldığımıza karar veremiyorum Atam. Sen, “Özel
girişimin gücü dışındaki ekonomik örgütlenme ve kalkınmayı devlet
yapar.” demiştin. Bugün
yolları, köprüleri, neredeyse her şeyi özel sektör yapıyor; hem de yıllarca süren yüksek kârlar
kazanarak… Senin kurduğun fabrikalar kapatıldı, limanların satıldı. Ülkemin
zümrüt yeşili ormanlarını kesip yok ederek maden işletmeleri kuran özel sektör
var artık… Ne halka hizmet eden Sümerbank kaldı, ne de madenleri halk çıkarına
işleten Etibank…
6-Devrimcilik İlkesinde Sınıfta Kaldık,
Sen, Saltanatı Kaldırmak, Cumhuriyeti
İlan Etmek, Halifeliği Kaldırmak, Medenî Kanunu Kabul Etmek, Tarikatları Kaldırmak, Tekke ve Zaviyeleri Kapatmak, Laikliği Kabul Etmek, Kadın Haklarını
Tanımak, Şapka ve Kıyafet Kanunu Çıkarmak, Takvim Saat ve Ölçülerde Değişiklik
Yapmak, Soyadı Yasasını Çıkarmak, Harf Devrimi, Dil Devrimi, Eğitim ve Öğretim
Devrimi gibi birbirinden değerli devrimlere imza attın Atam. Bize medenî bir
ülke bıraktın, peki biz ne yaptık?
Senden sonra senin devrimlerin
yolunda biz ilave ne yapabildik?
Sen eski, kötü, gerici çirkin
yerine yeni, güzel ve ilerici adımlar attın. Sen bizi çağdaş uygarlık seviyesinden de üste
çıkarmayı hedefledin. Şimdi o ülkelerin çoğu bize güvenmediği için turist
olarak bile vize vermiyor Atam!
Bütün bu sınıfta kalmalarımıza
rağmen; ölümünün 86. yılında seni özgürce anabilmeyi başarıyorsak; bu da senin
attığın sağlam temeller sayesindedir!
Bir gün,
“Atam başarıyoruz; yara alan
ilkelerin tekrar canlanıyor!” deme umuduyla
Birine
sadece içinizi dökmek istediğinizde, o kişi size nasihat etmeye kalkarsa ne
yaparsınız?
Ben böyle bir durumda direkt
kabuğuma çekiliyorum. Bunu isteyerek de yapmıyorum ama genelde böyle oluyor.
Hatta nasihat veren kişiyi göresim de gelmiyor. Uzaklaşıyorum. Bunu bilinçli de
yapmıyorum, ama böyle oluyor. Sonra da o kişi “Neden aramıyorsun, neden
aradığımda kısa kısa konuşup kapatıyorsun, neden görüşemiyoruz?” falan deyip
bir süre sonra da benden kopuyor. Hatta içlerinde beni azarlayanlar da oldu bu
konuda.
Ben ne yaptım? Elbette
yine içime kaçtım… Neden sadece beni sorguluyorsunuz ki, azıcık ama çok az bile
olsa kendinize de baksanıza…
Şimdi diyeceksiniz ki kaçmak en
kolayı.
” Neden rahatsız olduğun şeyleri
yüzlerine söylemiyorsun?” diyeceksiniz belki de.
Çünkü ben, eğer önemseyip
karşımdaki kişiye içimi açmışsam, o kişi de sadece beni dinlemekle kalmadığı
için ve hiç ihtiyacım olmayan, ya da zamanı gelmemiş, ağır gelecek nasihatlerle
beni yaraladıysa; niye konuşayım ki ötesini berisini…
“Dost acı söyler" cümlesi hiç
bana göre değil. Dost dediğin, incitmeyendir…
Çünkü dedim ya, ben öyle kolay
kolay içini açan biri değilim. Açmışsam eğer, demek ki çok güvenmişim. Sadece
beni dinlemesini istemişim. Nasihat isteseydim zaten sormaz mıydım “Ne yapayım
sence?” diye…
Bazıları beni çok kırılgan bulur,
alıngan bulur. Daha doğrusu kendilerinin ne söylediğini falan sorgulamadan,
yani özeleştiri yapmadan “Sen de çok alıngansın!” deyip işin içinden çıkarlar.
Ben bu klişelerden çok sıkıldığım zamanlarda da içime kaçarım. Ya da işte böyle yazarım, kelimeler en yakın
arkadaşım olur. O yüzden blogum, ve bloguma yorum yazan, şahsen tanışmadığım
insanlar gerçekten de çok değerli benim için.
Sadece içini dökünce de değil;
durduk yere nasihat edenlerden de uzaklaşırım.
Mesela durduk yerde size birisi
“Bu ne böyle, ne kadar kilo almışsın!” dese; ya da tam tersi “Bu ne böyle çöpe
dönmüşsün zayıflıktan” dese… Ya da “ Sen geçenlerde böyle bir yazı yazdın, niye
yazdın bunu, başka konu yazsaydın ya” dese! Ya da bir
hastalık atlattığın için sevincini paylaştığın bir arkadaşın “Ya bir de şu
doktora git, belki başka hastalık vardır” dese; uzaklaşıp kaçmaz mısınız
oradan… Ben kaçıyorum, çünkü böyle hitaplar bana aşırı negatif enerji yüklüyor…
Mücadele edecek gücüm kalmıyor, hatta nefes alamayacak hale geliyorum sıkılmaktan...
Zaman geçtikçe fark ediyorum ki,
insanın kan bağı ile bağlı oldukları da dahil olmak üzere; dost dediği, arkadaş
dediği, ne bileyim yeğen dediği, abla dediği, kardeş dediği birçok ilişki
bilerek ya da bilmeyerek negatif duygular yüklüyor.
Ve aslında belki de insanın
huzurlu olması için bütün bu ilişkilerden arınması lazım.
Şu anda bakıyorum da kendi
hayatıma; bugüne kadar olan üzüntülerimin büyük çoğunluğu insanların bana
söyledikleri yüzünden olmuş. Hani demiş ya Pir Sultan Abdal:
"... İlle dostun bir
tek gülü yaralar beni..."
O hesap işte...
Duymamak için kaçıyorum kendime, nefes alıyorum biraz…
Öncelikle belirtmek isterim ki TDK
Kayyum sözcüğünü geçen sene Kayyım olarak güncellemiş, ben eski kullanımı
tercih ediyorum. Daha oturaklı bence eskisi, dolu dolu çıkıyor ağızdan!
"KAYYUM" deyince bir ürperti geliyor; şöyle üstünü başını, duruşunu falan düzeltme ihtiyacı hissediyor insan!
Malumunuz son günlerde kayyum ile
yatıyoruz kayyum ile kalkıyoruz. Bu kelime âdeta ekmek gibi, su gibi hayatımızın
bir parçası haline geldi. Madem hal böyle;
ben de yetkim olsa nerelere kayyum atardım diye kendi kendime düşündüm efendim.
İşte önerilerim:
1-Altın Günlerine
Kayyum Atansın!
Altın fiyatları almış başını
gitmişken, hâlâ bu toplantıların yapılabildiği bütün evlere kayyum atansın
efendim. Pazar parasından artırarak çeyrek altın mı alınırmış! Nereden geliyor
bu değirmenin suyu? Madem çeyrek altınla gün yapılıyor; kayyum gelsin
vergi alsın o altınlardan! Bir de efendim, altının verileceği kişi belirlenirken hile mi yapılıyor ne
oluyor? Ak koyun kara koyun ortaya çıksın! Kura çekilirken kim bilir hangi
dolapları çeviriyor kurnaz Şaziye’ler! Olmaz efendim, olabilemez! Güncü teyzelere
kayyum şart!
2-Ölçüsüz Yemek
Tarifi Veren Kadınların Yerine Kayyum Atansın
Bu konudan aşırı rahatsızım Hakim Bey!
Yok göz kararı tuz, yok aldığı kadar un, yok bir çimdik şeker! Bu ne karmaşa! Kurabiye
tarifi gibi hayat memat meselesi konularda bu kadar da lâkayıtlık olur mu? Bir
düzen, bir standart şart. Yemek tarifi veren bütün kadınları düzene sokacak bir
kayyum atanmalı. Bu kayyum, kendi damak tadına göre bütün tarifleri
değiştirmeli. Bizler, bu vatanın yiyicileri, yanlış anlaşılmasın, yani yemek
yiyicileri olarak atanacak kayyumların damak tatlarına ve sunacakları yeni
reçetelere elbette güveniyoruz…
3-3/A Sınıfı
Başkanının Yerine Kayyum Atansın
Yazık değil mi bu 3A’ya, ne
çektiler sınıf başkanından! Tahtaya “Konuşanlar” diye hep aynı isimleri
yazıyor. Gıcık olduğu Pelin başta, ikinci sırada âşık olduğu ama kendisine yüz vermeyen Milka, ay pardon bu
çikolata ismi miydi, neyse işte O; üçüncü sırada bilek yarışında bükemediği Ekremettin! Değişsin efendim bu sınıf başkanı… Üstelik annesi okul
aile birliği başkanı diye hep bu çocuğu seçiyor öğretmen… Demokrasi ve adalet
gelsin 3 A’ya!
4-Karga Severler
Derneği Başkanı Yerine Kayyum Atansın
Karga Severler Derneği bir
ayrımcılık, bir nifak yuvasıdır efendim. Kargalara yapılan bu ayrımcılık;
ülkemizdeki güvercin olsun, serçe olsun, kanarya olsun, martı olsun diğer tüm
kuş türlerini incitmektedir. Bu derneğe acilen kayyum atanmalı ve derneğin ismi
de “Uçanları Sevenler Derneği” olarak değiştirilmelidir. Memleketimizde böyle
kin, nifak odağı olan, ayrımcılık yapmayı kışkırtan şeyleri istemiyorum ben efendim. Şahsen yani, şahsım ile yani, biz istemiyoruz!
5-Maç Sonuçlarına
Kayyum Atansın
Ben sevmiyorum ama futbol severler
adına çok üzülüyorum. Ne o öyle bir buçuk saat maç seyrediyorlar, atılan gol
sayısı bir elin parmaklarını geçmiyor. Bence bütün maçlara kayyum atansın.
Skorlar 3-2, 0-0, 4-1 falan yerine 30-20, 10-10, 40-10 şeklinde düzeltilsin.
İnsanlar azıcık mutlu olsunlar, bütün maç sonuçlarına birer sıfır ekleyecek bir
“babayiğit” kayyum yok mu bu ülkede! Maksat illüzyonu büyütmek, vatandaşın mutlu olmasını sağlamak değil mi ama!
Varsa güzel KAYYUM önerileriniz,
çekinmeyin yazın efendim… Vatana millete hayırlı olsun şimdiden…
“Kayyumlardan bir yar gelir
bizlereeee, tey tey tey diye halay çekerek giderim" derken aklıma geldi. Tabi
ya, halay başlarının yerine de kayyum atansın. Halaylara da bir çeki düzen
vermek şart efendim… Ne o öyle ayaklar başka yere, kafalar başka yere gidiyor! Hatta halay başları
bence emekli albaylardan seçilsin…
Ayy, birisi beni durdursun; kendimin yerine de kayyum atayacağım neredeyse…
Kayyumcu geldi haanımmm! Şıpın işi
kanatları vaaar, rengârenk kayyum kuşları bunlaaar, seç beğen all haanım, son kayyumlar bunlar, kapanın elini gagalayan cinstenn!
İnternette bir akım varsa herkes o
akımın peşinde. Son zamanlarda bir “Dubai Çikolatası” fırtınasıdır esiyor. Fiyatlar
marketlerde ortalama 70-80 TL, pastane gibi yerlerde 400-500 TL
Akşamın dokuzunda bir pastane
önünde metrelerce kuyruk oluşabiliyor, 400 TL’lik bu çikolatayı almak için.
İşten gelmiş yorgun argın, tek hedefi tadını bile bilmediği bu arzu nesnesi
çikolataya sahip olmak!
Bir yetişememe duygusu var; “biterse
mahvolurum” kaygısı… Hayır evde su bitse, “Amaan akşam akşam ne suyu, sabaha
kadar idare ederiz susuz” diyecekler çoktur içlerinde… “Aş mı eriyorsunuz
bilmediğiniz bu şeye de akşamın dokuzunda kuyruklarda bekliyorsunuz?” desek;
kim bilir ne cevap verirler!
“Herkes Dubai Çikolatası yerken
eğer ben yemezsem dışlanırım” kaygısı mı acaba kuyruklarda bekleyecek kadar hedefe
kilitlenmenin nedeni?
“Sosyal medyada Dubai Çikolatası
yediğimi göstermem lazım!” saplantısının ardında Burhan Altıntopvari bir kaygı
var yoksa?
Hani Burhan derdi ya “Ben de zenginim, ben de
Nişantaşı çocuğuyum!”
Aslında mesele o çikolatayı yemek
de değil; çikolata alma kuyruğunda beklediğini Instagram’da paylaşmak da tatmin
ediyor bu insanları bence.
Şanlı bayrağı göğüsledim hesabı!
Bir hedefe ulaşıldı, hayat amacı çetelesine bir “tik” daha atıldı!
“Biz bu çikolatayı yiyenler,
ayrıcalıklı bir kitleyiz. 200 gramlık çikolataya 450 TL vermek bizim elimizin
kiridir” mi demek istiyorlar? Hani kahvesine altın tozu atıp içen bir fenomen
vardı ya, onun mertebesinde olmasa da en azından öyle gibi mi hissediyorlar
acaba kendilerini; bu çikolataya sahip olunca? Önünde kuyruklar oluşan pastane acaba
çikolatanın paketini sarı lame yaparken altın ve zenginlik çağrışımı mı
yapıyor? Yoksa çikolatanın üzerindeki o sanki suluboya sıçratılmış gibi duran
sarı-yeşil-mavi renklerle bilinçaltına bir çeşit hipnoz mu aşılanıyor? Peki acaba
200 gram çikolataya 400- 500 TL’yi gözlerini kırpmadan veren bu insanların
kredi kartlarına baksak ne kadar borç görürüz? İllüzyonlardan oluşan bu sanal
dünyada, anlık tüketimle doruğa çıkan mutluluk duygusu, suya düşen gölgeler
gibi geçip gidince, bu insanları mutlu etmek için birileri sürekli yeni bir şeyler mi
uyduracak? Uyuşturucu gibi mi yoksa?
Aklımda deli sorular…
Kimileri belki bir gruba ait olduğunu
göstermek için, belki anlık yüksek tatmin hissetmek için söz konusu ürünü
alıyor, yiyor ve yediğini sosyal medyada gösteriyor. Kimileri de “Bu kadar
insan bayıla bayıla yiyor, acaba ne ki bunun numarası?” diye meraktan, sadece
bir kereliğine alıyor ama sosyal medyada göstermiyor. Sonuçta ortada bir ürün
var ve çekirge sürüsü gibi onu tüketen de bir kitle… Bir de ceplerini
dolduranlar, vur kaççılar; fırsattan istifade edenler, çiğ köfteli Dubai
çikolatası gibi saçmalıklarla daha da çok ilgi çekmeyi isteyenler…
Bütün bunlar olup biterken, gerçekten
de distopik bilim kurgu izliyor gibiyim. Neyin gerçek neyin sanal olduğu belli
değil. Bir ürünü “sosyal medya fenomenleri” denilen grup övüyor, sonra diğer
grup o ürünü alma hedefiyle hiç düşünmeden sahaya iniyor.
Acaba
her akşam sadece bir paket Dubai Çikolatası satılacağı duyurulsa, bu kuyrukta
bekleyen insanlar birbirlerine girerler mi? Sahip olma hırsının insanî, ahlâki
ya da medeni bir sınırı var mı?
Bu sentetik Dubai Çikolatası akımı
bir deney olabilir mi?
“İnsanları ne kadar
salaklaştırabiliyoruz” ya da “İnsanlar hiç sorgulamadan verilen talimatları nereye
kadar yerine getirebiliyor? “deneyi olabilir mi mesela?
Belki de kapitalizm artık böyle
bir şeye evrildi. Olamaz mı?
Al işte komplo teorisi;
Sistem, çikolata satıyor satmasına
ama daha çok satmanın bir yolunu bulması gerekiyor. Hamile bir kadının aş erme
sonucu ortaya çıkardığı pek de numarası olmayan, ama bugüne kadar denenmemiş
reçeteyi görünce hemen değerlendiriyor.
Hep aynı örneği veriyorum, içime
çok oturduğu için belki de; Salda Gölü gibi… Yıllarca kendi halinde yaşayan gölü
sosyal medya sayesinde fark eden kapitalizm, yok olması pahasına saldırdı ya
göle! Hani kamyon kamyon kumunu taşıdılar, yanına yöresine restoranlar oteller
yaptılar, göl küstü ve kirlendi ya; o hesap işte…
Keşfet,
olabildiğince paraya çevir, yok et; yeni hedefe odaklan!
Çekirge sürülerinden iyi ilham kaynağı mı olur?
Peki ya sonra?
Mesela yerdeki çamuru çikolatanın
içine koyup sosyal medya fenomenlerine reklam yaptırılsa, çamurlu çikolata
kuyruğuna girenler de olur mu? Bence olur. Hatta çamur dişlere şöyle faydalı, böyle
detoks yapıyor iç organlara diyen doktorlar bile çıkabilir…Satma alma dünyası
bu, her şey mümkün…
Öte yandan; bugün Dubai
çikolatası, yarın çamur çikolatası derken birilerinin oyalanması da lazım…
Dubai çikolatasına kayyım atayacak
kadar antidemokratik bir ülke değiliz çok şükür!
Dört günlük bir geziyi on bölümlük
dizi halinde anlatmak da olsa olsa bizim gibilere yakışır. “İnsanlar uzun
yazıları okumuyor” söylemine aldırmadan sayfalarca yazılar yazan, okuyan bütün
blog dostlarıma selam olsun...
“ Dinozor muyuz arkadaşlar?”
“Ooo yee…”
O halde dönüşü de anlatayım, bu
uzun hikâye son bulsun. Alelacele final bile çekmeden yayından kaldırılan dizi
yapımcıları gibi asla olamam. Buraya kadar okuyan bir kişi bile olsa, finali
okumayı ve dolayısıyla saygıyı hak etmiştir.
Bu geziye final bölümü yazılacak
arkadaş! Hadi o halde gelsin son bölüm…
Havaalanına
Gidiş
Günlerden 14 Ekim Pazartesi. Bugün
Kşinev Bayramı’nın ikinci günü ve birçok yol kapalı. Çok sevdiğimiz 7/24 açık
olan Andy’s Restoranın oraya gideriz, internet orada çekiyor. Restoranın
önünden taksi çağırırız diyoruz. Hedef, sabah en geç 6:45’de evden çıkmak.
Çünkü havaalanında ne olacağını bilemeyiz, riske atmamak lazım.
Ev sahibimiz Radu’nun şirin
ziyaretçi defterine teşekkür notumu akşam bavul hazırlarken yazmıştım, böyle
şeyleri asla pas geçmem. Bana yazmak olsun…
Sabah son kahvaltıyı yapıyoruz.
Eve veda ederek çıkıyoruz. Hava henüz aydınlanmamış. Andy’s’e giderken eve çok
yakın barda daha önce internet şifresi kaydettiğimiz aklımıza geliyor. Eğer
çalışıyorsa internet, oradan taksi çağırabiliriz. Bu fikir şahane…
Sokakta iki köpek havlıyor, biraz
tırsıyorum. Şehirde sayısı son derece az olan sokak köpekleri bula bula bizi mi
buldu yani… Neyse dikkatli bir şekilde barın önüne geliyoruz. Eugen Doga
Sokağı’nın hemen girişindeyiz. Ve evet bingo, internet çekiyor.
Akşam LetzMoldova uygulamasını indirmiştik cep telefonuna. Eğer siz de
buralara gelecekseniz, taksi ihtiyacınız için bu önerimi alın cebinize koyun
efendim. Uygulama çok başarılı…
Taksi 4 dakikada geliyor. Çok
mutlu oluyorum. Bir level daha atlamış gibi hafifliyorum resmen. Temiz bir
araba. Hiç konuşmayan, kibar şoförümüzle yarım saatte varıyoruz havaalanına.
150 Lei tutuyor, zaten havaalanındaki tarifede de bu ücret yazıyor. Normal
taksilerde bu fiyatların geçmediğini okumuştuk. Kim bilir nasıl
kazıklanacaktık? İşte teknolojinin nimetleri bunlar. Siz siz olun; yurt dışında
bir yere gidecekseniz, hangi taksi uygulamasının iyi çalıştığını önceden
öğrenin derim. İnsan turist olunca gittiği yerin cahili oluyor çünkü.
Bayramlar, kapanan yollar, değişen toplu taşıma kuralları gibi ekstra şeyler de hep
turistlerin başına geliyor...
Chişinau
Havaalanı
Ülkeye girerken arkalarda bir
yerlerde sorgu odalarında takıldığımız için havaalanını tam gözlemleyememiştim.
Şimdi rahat rahat tanımaya çalışıyorum. Küçük bir yer burası. Böyle olunca da
karmaşa olmuyor. Ben çok seviyorum böyle nasıl desem “kompakt” şeyleri. Bünyem,
dünyanın enn büyük havalimanı, enn büyük köprüsü, enn büyük konser salonu gibi
“gösterişli” şeylere tercih ediyor bu "küçük ve kolay” olanları.
Tam zamanında gelmişiz, saat 8’e
doğru check in açılıyor. Online ckeck in yapılmıyor dönüşte. Ülkenin kuralı olabilir, bilmiyorum gerekçesini. Hızlıca hallediyoruz bu aşamayı.
Ortada herkesin
görebileceği bir yerde bildiğiniz kocaman kantar var bavul tartmak için. Eski
sistem ama bana kalırsa çok işlevsel. Bavul kilomuzda sıkıntı yok. Hadi bakalım
geldik güvenliğe…
Güvenlikte
Yine Kaba Saba Kadın Görevliler, Tatlılarım Benim!
Tatilimiz boyunca ne bir güvenlik
görevlisi gördüm ne de polis. Dolayısıyla kötü muameleye maruz kalmadım;
suratsız genç kadın garsonları ve suratsız müze görevlisi yaşlı kadınları saymazsak… Bir
dakika ya, bu ülkenin çalışan kadınlarının tamamı mı suratsız yoksa? Öyle mi
ki?
Güvenlik görevlisi suratsız
kadın, cebimdeki su şişesine öyle bir kızıyor ki!
“Höyt zöyt, hebele hübele…”
diyerek suyu oradaki kutuya atmamı söylüyor kendi dilinde. Pardon
söylemiyor, dikte ediyor! Sabiha Gökçen'de suya bir şey demiyorlar artık.
Burası daha o seviyeye gelememiş demek ki. İyi de bağırmadan söylesene bayan
bariton!
“Güzel olduğunuz kadar
kibarsınız da!” klişe repliğiyle sizi bu öyküye dahil etmek isterdim ama üzgünüm;
“Yüzüne bakma gereği
duymayacak kadar kabasın canım! “ diyorum içimden.
Bir tarafta ülkedeki parklar,
sanatçılar, heykeller, medeniyet, temiz yollar; diğer tarafta kaba davranan
garsonlar, güvenlik görevlileri... Üstelik bu insanlar, en azından erkeklere
nazaran asgari düzeyde de olsa zarafet beklediğimiz kadın cinsindeler… Bu ne
lahana, bu ne bahama kuşkusu diyor insan!
Cebimdeki suyu çöpe attırıyor ama kol
çantama yedek olarak attığım suya öbür görevli bir şey demiyor…
N’oldu şekerim, bayan kaba ses? Akıl akıldan üstün mü yoksa, haa…
Sizin mantıksız olduğunuzu ülkeye
girerken çözen aklım, suyu yedeklemeyi önceden düşünmüştü canlarım ciğerlerim…
Nasıl da eğlendirdiniz beni ama, oldu mu size gol...
Ülke
Çıkışında Bilin Bakalım Kim ile Karşılaşıyoruz?
Erken geldiğimiz için işlemler
hızlı ilerliyor. Fazla beklemiyoruz. İlk güvenliği aştıktan sonra ülkeden son
çıkışta en soldaki gişede bilin bakalım kimi görüyoruz? Evet bildiniz! Ülkeye girişte
bizi sorguya çeken suratsız sarışın buz ablamızı tabii ki! Kendisini uzaktan
görünce “eyvah” diyorum, "yine buldu bizi…"
Ama bir görseniz, o buz abla
gitmiş, yerine sanki kırk yıllık dostumuz gelmiş! El kol işaretleriyle bizi
kendi gişesine çağırıyor ısrarla, hem de gülümseyerek! Şimdi gitmesen olmaz,
bir de öyle pozitif bir enerji yayıyor ki! Demek İngilizce de biliyormuş; “Sizi hatırladım,
siz de beni hatırladınız mı?” diyor. O kadar pozitif ki, enerjisi bize de
geçiyor. “Evet” diyorum, “Sizi hatırlıyorum” Gülümsüyoruz hep birlikte. Buz
abla gitmiş, yerine ikizi “eriyen buz abla” gelmiş adeta.
“Bak gördün mü kaçmadık. Hem de o
burun kıvırdığın paramızın yarısı da arttı!” demek istiyorum ama ne olur ne
olmaz susuyorum.
O kadar iyi davranıyor ki!
Muhtemelen pişman olmuş bize girişte yaşattıkları için; hatta azıcık da
utanmış gibi! Hızlıca yapıyor işlemlerimizi.
“Bay baaay” diyor arkamızdan
gülümseyerek. Neredeyse sarılıp öpecek…
Girişte bize çektirdiği eziyeti
aklamaz ama, yine de bu davranışı çok hoşuma gidiyor. Hani sonu tatlı biten filmler vardır ya, herkes gülümser; bir an öyle bir sahnenin içinde gibi hissediyorum kendimi. Bu gezi bir film
olsaydı, muhtemelen son sahnesi böyle olurdu. "Eriyen Buz Abla" gülümseyerek bizi
uğurlardı, ardından bulanık bir filtre ile uçağın kalkışını görürdü seyirci ve
jenerik akardı uzun uzun…
Havalimanında
Son Saatler…
Güvenlik level’ını da atlattıktan
sonra ülkeye girişte görme şerefine nail olamadığımız âdeta minyatür freeshop’a
giriyoruz. Bir rahatlama var tabii ki üzerimizde. Eriyen Buz Abla’nın güzel uğurlaması sayesinde âdeta hafifledik mi ne?
Free Shop’un girişinde tekstil
ürünleri görmek beni şaşırtıyor. Elimizde kalan Lei'leri harcayalım diyoruz.
Vişne likörlerine bakıyorum, istediğim marka yok. Bir tane Black Cherry ve
kalan bozukluklarla da magnet alarak bu işi de bitiriyoruz.
Free Shop’un hemen sonunda küçücük bir
bekleme salonu ve uçaklara gidilen, yan yana dizilmiş, sadece 7 kapı var. Bir de asma kat
var üstte. Üst kattaki kafede bir latte 60 Lei civarı, yani şehirdekinin sadece
2 katı. Bizdeki gibi “geçirmece” değil fiyatlar.
Bakıyorum tabelaya,
bekleyen bir tane Londra uçağı var, sonra bir THY Antalya ve Pegasus İstanbul,
sonra bir iki tane daha bir yerler… Türklere girişte kötü davranıyorlar
ama, biz olmasak doğru dürüst turist de gelmiyor demek ki ülkelerine. Bu kadar az
uçuşun olduğu yerde iki tane Türk uçağı kaldırıyoruz, daha ne yapalım sevgili
buz ablalar abiler… Elbet bir gün bu devran da döner canlarım ciğerlerim...
Oturup sağa sola bakıyorum.
En sevdiğim şey... Her şey aheste beste ilerliyor. Ne sık sık yapılan anons
var, ne de telaş…
10:20’de kalkacak uçağımıza saat
9’da otobüsle götürüyorlar bizi.
Gelirken gördüğümüz KUFAD
çocukları ile aynı uçaktayız. Gösterilerine denk gelememiştik.
Şahane bir yolculukla bir saat
yirmi dakikada İstanbul’a kavuşuyoruz. Cebimizde güzel anılar ve yeni bir
seyahat için güzel dilekler ile…
Ve nihayet geliyoruz sona!
Sevdiğim bir dizi bitmiş kadar üzülüyorum yahu… Ne kadar alışmıştım yazmaya.
Gerçi okuyanlar bıkmış da olabilir ama ben yazarken her şeyi tekrar yaşadığım
için iki kere kendime torpil yapmış gibi oluyorum.
Tüm aksiliklere rağmen harika bir geziydi be! Kşinev, seni sevdim canım...
Ve son...
Bu upuzun yazı dizisini sonuna
kadar okuma sabrı gösteren herkese teşekkürü bir borç biliyorum. Bir
nebze de olsa ülkemizin saçma gündemlerinden uzaklaşabildiysek hep beraber, ne
mutlu bana…
Güzel ülkelere güzel seyahatler
yapma fırsatları gelsin hepiciğimizin ayaklarına…
Sevgiler, saygılar efenim; kalın
sağlıcakla…
Evde Yazar Production iyi günler
diler…
SON NOT:
Biz döndükten
sonra yaptıkları seçim sonucunda Moldova halkı yüzde ellinin virgül sonrası az
farkıyla Avrupa Birliği’ne girmeyi anayasalarına yazdırma kararı aldı. Umarım yaşanan
süreç, bu güzel şehrin faydasına olur.