13 Kasım 2024 Çarşamba

Elektronik Oy Nedir Lo?

Sözümüz meclisten dışarı. Efenim teşbihte hata olmaz, rivayet bu ya; adı bilinmez bir ülkenin adı bilinmez köyündeyiz. Bir telaş, bir telaş… Çünkü köye elektronik oy verme sistemi gelmiştir.

—Hadi yegen lo, oy vermeye gidah!

—Gitmeye gerek yoh babo. Açiirsin cep telefonini, bi uygulama vardir, adı “Beni Seç”.

 O uygulamayı indiriyırsın gogle playerden. Oraya giriyırsın adini soyadini, oyunu veriırsın.

—Benim telefon eskidir, internet denen şey bende yohtir.

—Emmi sen hiç merak etmeyesin, biz senin yerine oyu verirık. Sen bize partini söyle, sonra da ver kafa kaadını, gerisine garışma!

—Hay Allah razi olsin yegen.

—Senin anangilin cep telefoni vardir?

—Yohtir oglim, ne gezer cep telefoni, okuma yazmalari da yohtir bizim köydeki gadinların!

—Eskiden nasil veriylerdi oylarini anangil?

—Gotüriydik okula, gösteriydik partimizin resmini, ona basiyirlerdi mühuri. Golay oliyidi, şincik bu uygulama ney nasil yapaciyik?

—Sen merak etme emmi, ver kafa kaadını Hatçe Deyzenin, evdeki öbür kadınların. Biz onların oylarını da hallederik.

—Hay Allah senden razı olsun yigenim!

—Lafı olmaz emmi, vatan için yaparıh elimizden ne gelirse…


**************************

 Köyde bunlar olup biterken aynı ülkenin büyük şehrini görürüz. Rezidanslarından birinde duman altı bir ortam... Etrafta pek çok ekran, mavi kodlar akıyor … İki cin bakışlı genç konuşmaktadır:

—Ooolumm yırttık! İki partiden teklif geldi bile şimdiden. Mikro düzeyde çalışacağız. Göze batmadan. Mahalle mahalle yapacağız işi. Her mahallede yüzde sıfır nokta beş indiragandi… Anladın sen! Zenginiz oolumm!

—Hangi partiye çalışacağız?

—Sorduğun da laf mı, kim çok verirse ona çalışırız; kapişş!

 **************************

Bütün bunlar bir ülkede olup biterken, Çinliler uzay malzeme bilimi, uzay tıbbı gibi konularda bilimsel araştırmalar yapmak üzere insanlı uzay aracını fırlatıyordu. 

Japonya, Ay’a yumuşak iniş yapan beşinci ülke unvanını alıyordu.

 Hindistan ise çoktan Ay'a inen dördüncü ülke olmuştu...

Kapişşş


Devamını Oku

10 Kasım 2024 Pazar

Olmadı Atam, İlkelerinde Sınıfta Kaldık, Başaramadık…


Senin mirasını koruyamadık, ilkelerine sahip çıkamadık Atam. İlkelerin yara aldı. Anlatacak çok şey var, boğazım düğümleniyor...

1-Cumhuriyetçilik İlkesinde Sınıfta Kaldık,

Sen, “Cumhuriyetçilik” ilkesi ile “Egemenlik kayıtsız şartsız milletindir” dedin.

“Anayasada belirtilen sürelerde halkın seçtiği yönetim başa gelir ve görevi bitince başkaları gelir” dedin. 

Bugün ise halkın seçtikleri yerine atanmışlar geliyor Atam…

“Hükümet ile millet arasında herhangi bir kopukluk olmaz “ dedin, sence bugün öyle miyiz Atam?



“Anayasa’nın değiştirilemez ve değiştirilmesi teklif dahi edilemez maddelerini”  oluşturdun; bak bugün ilk dört madde de revize edilmelidir sesleri yükseliyor.

Birinci ilkenden sınıfta kaldık Atam…

2-Milliyetçilik İlkesinde Sınıfta Kaldık,

Sen, “Yurtta barış, dünyada barış” dedin; bugün birçok ülkenin iç işlerine karışır hale geldik. Sen, cemaatlere karşı çıkmış, millet kavramını ön plana çıkarmıştın. Ümmetçiliği, Panturanizm'i, Panislamizm'i, ırkçılığı reddetmiştin.

Kendilerine milliyetçiyim diyenler, acaba seni anlamışlar mı Atam?

Bu ilkeden de sınıfta kaldık maalesef. Milliyetçiliği ırkçılıkla karıştıranlar var, senin adını kullanıp olmadık işler yapıyorlar…

3-Halkçılık İlkesinde Sınıfta Kaldık,

Sen, bize halkçılık ilkesi olarak “Bireyler arasında hiçbir hak ayrılığı görmemek, topluluk içinde belli bir zümre, cemaat, aile ve ekonomik güç için ayrıcalık tanımamak, kanun önünde herkesin eşit olması” ilkesini miras bırakmıştın. Bugün mülakat sınavlarında torpil konuşuluyor. Cemaatler öyle güçlenebiliyor ki, darbe yapmaya bile kalkışabiliyor! Eğitim, sağlık, hatta askerlik hizmetinde bile parası olana ayrıcalıklar tanınıyor.

Sen, “Türkiye Cumhuriyeti halkını ayrı ayrı sınıflardan oluşmuş değil, fakat kişisel ve sosyal hayat için iş bölümü itibariyle çeşitli mesleklere ayrılmış bir toplum olarak görmek, esas prensiplerimizdendir.” 

demiştin. Oysa şimdi adını sayamayacağım kadar çok bölünmüşlük var ülkemizde.

Halk olarak bir arada kalamadık Atam; en çok da bu ilkeden sınıfta kaldık belki de! Bizi kendi içimizde kavga ettirdiler şu veya bu sebeplerle…

“Halk, halk tarafından halk için idare edilir. Devlet vatandaşın refah ve mutluluğunu amaçlar, devlet hizmetlerinden herkes eşit yararlanılır” ilkesini benimsetmeye çalıştın ama, yönetenler ve yönetilenler arasında uçurumlar oluştu Atam… Halkçı olamadı yöneticiler, hem de hiçbir zaman…

4-Laiklik İlkesinde Sınıfta Kaldık,

Laiklik ilken çok yaralandı Atam. Sen, “Laiklik, yalnız din ve dünya işlerinin ayrılması demek değildir. Bütün yurttaşların vicdan, ibadet ve din hürriyeti demektir” dedin, bugün bu ilkeden ne kadar uzaktayız…

Hatta "Laiklik İlkesi" konuşulmuyor bile uzun zamandır. Devletin en büyük bütçeli kurumu Diyanet İşleri… Çok kötü çuvalladık Atam; laik kalamadık, dini devlet işlerinden uzakta tutup herkesin kendi vicdanında yaşayacağı özel bir alan olarak koruyamadık. Din, bireylerin özel yaşamında kalamadı… Bunu da başaramadık…  Senden sonra gelen yöneticilerin çoğu, dini değerleri kullanarak halkı sömürdü. 

5-Devletçilik İlkesinde Sınıfta Kaldık,

İlkeleri hatırladıkça, en çok hangisinden sınıfta kaldığımıza karar veremiyorum Atam. Sen, “Özel girişimin gücü dışındaki ekonomik örgütlenme ve kalkınmayı devlet yapar.” demiştin. Bugün yolları, köprüleri, neredeyse her şeyi özel sektör yapıyor; hem de yıllarca süren yüksek kârlar kazanarak… Senin kurduğun fabrikalar kapatıldı, limanların satıldı. Ülkemin zümrüt yeşili ormanlarını kesip yok ederek maden işletmeleri kuran özel sektör var artık… Ne halka hizmet eden Sümerbank kaldı, ne de madenleri halk çıkarına işleten Etibank…

6-Devrimcilik İlkesinde Sınıfta Kaldık,

Sen, Saltanatı Kaldırmak, Cumhuriyeti İlan Etmek, Halifeliği Kaldırmak, Medenî Kanunu Kabul Etmek, Tarikatları Kaldırmak, Tekke ve Zaviyeleri Kapatmak, Laikliği Kabul Etmek, Kadın Haklarını Tanımak, Şapka ve Kıyafet Kanunu Çıkarmak, Takvim Saat ve Ölçülerde Değişiklik Yapmak, Soyadı Yasasını Çıkarmak, Harf Devrimi, Dil Devrimi, Eğitim ve Öğretim Devrimi gibi birbirinden değerli devrimlere imza attın Atam. Bize medenî bir ülke bıraktın, peki biz ne yaptık?

Senden sonra senin devrimlerin yolunda biz ilave ne yapabildik?

Sen eski, kötü, gerici çirkin yerine yeni, güzel ve ilerici adımlar attın.  Sen bizi çağdaş uygarlık seviyesinden de üste çıkarmayı hedefledin. Şimdi o ülkelerin çoğu bize güvenmediği için turist olarak bile vize vermiyor Atam!

Bütün bu sınıfta kalmalarımıza rağmen; ölümünün 86. yılında seni özgürce anabilmeyi başarıyorsak; bu da senin attığın sağlam temeller sayesindedir!

Bir gün,

“Atam başarıyoruz; yara alan ilkelerin tekrar canlanıyor!” deme umuduyla

Saygı ve sevgilerimle Atam, ruhun şâd olsun...


Devamını Oku

7 Kasım 2024 Perşembe

Birisi Size İstemediğiniz Halde Nasihat Etse...


Birine sadece içinizi dökmek istediğinizde, o kişi size nasihat etmeye kalkarsa ne yaparsınız?

Ben böyle bir durumda direkt kabuğuma çekiliyorum. Bunu isteyerek de yapmıyorum ama genelde böyle oluyor. Hatta nasihat veren kişiyi göresim de gelmiyor. Uzaklaşıyorum. Bunu bilinçli de yapmıyorum, ama böyle oluyor. Sonra da o kişi “Neden aramıyorsun, neden aradığımda kısa kısa konuşup kapatıyorsun, neden görüşemiyoruz?” falan deyip bir süre sonra da benden kopuyor. Hatta içlerinde beni azarlayanlar da oldu bu konuda.

 Ben ne yaptım?  Elbette yine içime kaçtım… Neden sadece beni sorguluyorsunuz ki, azıcık ama çok az bile olsa kendinize de baksanıza…

Şimdi diyeceksiniz ki kaçmak en kolayı.

” Neden rahatsız olduğun şeyleri yüzlerine söylemiyorsun?” diyeceksiniz belki de.

Çünkü ben, eğer önemseyip karşımdaki kişiye içimi açmışsam, o kişi de sadece beni dinlemekle kalmadığı için ve hiç ihtiyacım olmayan, ya da zamanı gelmemiş, ağır gelecek nasihatlerle beni yaraladıysa; niye konuşayım ki ötesini berisini… 

“Dost acı söyler" cümlesi hiç bana göre değil. Dost dediğin, incitmeyendir…

Çünkü dedim ya, ben öyle kolay kolay içini açan biri değilim. Açmışsam eğer, demek ki çok güvenmişim. Sadece beni dinlemesini istemişim. Nasihat isteseydim zaten sormaz mıydım “Ne yapayım sence?” diye…

Bazıları beni çok kırılgan bulur, alıngan bulur. Daha doğrusu kendilerinin ne söylediğini falan sorgulamadan, yani özeleştiri yapmadan “Sen de çok alıngansın!” deyip işin içinden çıkarlar.

Ben bu klişelerden çok sıkıldığım zamanlarda da içime kaçarım. Ya da işte böyle yazarım, kelimeler en yakın arkadaşım olur. O yüzden blogum, ve bloguma yorum yazan, şahsen tanışmadığım insanlar gerçekten de çok değerli benim için.

Sadece içini dökünce de değil; durduk yere nasihat edenlerden de uzaklaşırım.

Mesela durduk yerde size birisi “Bu ne böyle, ne kadar kilo almışsın!” dese; ya da tam tersi “Bu ne böyle çöpe dönmüşsün zayıflıktan” dese… Ya da “ Sen geçenlerde böyle bir yazı yazdın, niye yazdın bunu, başka konu yazsaydın ya” dese!  Ya da  bir hastalık atlattığın için sevincini paylaştığın bir arkadaşın “Ya bir de şu doktora git, belki başka hastalık vardır” dese; uzaklaşıp kaçmaz mısınız oradan… Ben kaçıyorum, çünkü böyle hitaplar bana aşırı negatif enerji yüklüyor… Mücadele edecek gücüm kalmıyor, hatta nefes alamayacak hale geliyorum sıkılmaktan...

Zaman geçtikçe fark ediyorum ki, insanın kan bağı ile bağlı oldukları da dahil olmak üzere; dost dediği, arkadaş dediği, ne bileyim yeğen dediği, abla dediği, kardeş dediği birçok ilişki bilerek ya da bilmeyerek negatif duygular yüklüyor.

Ve aslında belki de insanın huzurlu olması için bütün bu ilişkilerden arınması lazım.

Şu anda bakıyorum da kendi hayatıma; bugüne kadar olan üzüntülerimin büyük çoğunluğu insanların bana söyledikleri yüzünden olmuş. Hani demiş ya Pir Sultan Abdal:

"... İlle dostun bir  tek gülü yaralar beni..."

O hesap işte...

 Duymamak için kaçıyorum kendime, nefes alıyorum biraz…

 


Devamını Oku

5 Kasım 2024 Salı

Kayyumcu Geldi Haanımmm!

Öncelikle belirtmek isterim ki TDK Kayyum sözcüğünü geçen sene Kayyım olarak güncellemiş, ben eski kullanımı tercih ediyorum. Daha oturaklı bence eskisi, dolu dolu çıkıyor ağızdan!

 "KAYYUM" deyince bir ürperti geliyor; şöyle üstünü başını, duruşunu falan düzeltme ihtiyacı hissediyor insan!

Malumunuz son günlerde kayyum ile yatıyoruz kayyum ile kalkıyoruz. Bu kelime âdeta ekmek gibi, su gibi hayatımızın bir parçası haline geldi.  Madem hal böyle; ben de yetkim olsa nerelere kayyum atardım diye kendi kendime düşündüm efendim. İşte önerilerim:

1-     Altın Günlerine Kayyum Atansın!

Altın fiyatları almış başını gitmişken, hâlâ bu toplantıların yapılabildiği bütün evlere kayyum atansın efendim. Pazar parasından artırarak çeyrek altın mı alınırmış! Nereden geliyor bu değirmenin suyu? Madem çeyrek altınla gün yapılıyor; kayyum gelsin vergi alsın o altınlardan! Bir de efendim, altının verileceği kişi belirlenirken hile mi yapılıyor ne oluyor? Ak koyun kara koyun ortaya çıksın! Kura çekilirken kim bilir hangi dolapları çeviriyor kurnaz Şaziye’ler! Olmaz efendim, olabilemez! Güncü teyzelere kayyum şart!

2-     Ölçüsüz Yemek Tarifi Veren Kadınların Yerine Kayyum Atansın

Bu konudan aşırı rahatsızım Hakim Bey! Yok göz kararı tuz, yok aldığı kadar un, yok bir çimdik şeker! Bu ne karmaşa! Kurabiye tarifi gibi hayat memat meselesi konularda bu kadar da lâkayıtlık olur mu? Bir düzen, bir standart şart. Yemek tarifi veren bütün kadınları düzene sokacak bir kayyum atanmalı. Bu kayyum, kendi damak tadına göre bütün tarifleri değiştirmeli. Bizler, bu vatanın yiyicileri, yanlış anlaşılmasın, yani yemek yiyicileri olarak atanacak kayyumların damak tatlarına ve sunacakları yeni reçetelere elbette güveniyoruz…

3-     3/A Sınıfı Başkanının Yerine Kayyum Atansın

Yazık değil mi bu 3A’ya, ne çektiler sınıf başkanından! Tahtaya “Konuşanlar” diye hep aynı isimleri yazıyor. Gıcık olduğu Pelin başta, ikinci sırada âşık olduğu ama kendisine yüz vermeyen Milka, ay pardon bu çikolata ismi miydi, neyse işte O; üçüncü sırada bilek yarışında bükemediği Ekremettin! Değişsin efendim bu sınıf başkanı… Üstelik annesi okul aile birliği başkanı diye hep bu çocuğu seçiyor öğretmen… Demokrasi ve adalet gelsin 3 A’ya!

4-     Karga Severler Derneği Başkanı Yerine Kayyum Atansın

Karga Severler Derneği bir ayrımcılık, bir nifak yuvasıdır efendim. Kargalara yapılan bu ayrımcılık; ülkemizdeki güvercin olsun, serçe olsun, kanarya olsun, martı olsun diğer tüm kuş türlerini incitmektedir. Bu derneğe acilen kayyum atanmalı ve derneğin ismi de “Uçanları Sevenler Derneği” olarak değiştirilmelidir. Memleketimizde böyle kin, nifak odağı olan, ayrımcılık yapmayı kışkırtan şeyleri istemiyorum ben efendim. Şahsen yani, şahsım ile yani, biz istemiyoruz!

5-    Maç Sonuçlarına Kayyum Atansın

Ben sevmiyorum ama futbol severler adına çok üzülüyorum. Ne o öyle bir buçuk saat maç seyrediyorlar, atılan gol sayısı bir elin parmaklarını geçmiyor. Bence bütün maçlara kayyum atansın. Skorlar 3-2, 0-0, 4-1 falan yerine 30-20, 10-10, 40-10 şeklinde düzeltilsin. İnsanlar azıcık mutlu olsunlar, bütün maç sonuçlarına birer sıfır ekleyecek bir “babayiğit” kayyum yok mu bu ülkede! Maksat illüzyonu büyütmek, vatandaşın mutlu olmasını sağlamak değil mi ama!

 Varsa güzel KAYYUM önerileriniz, çekinmeyin yazın efendim… Vatana millete hayırlı olsun şimdiden…

“Kayyumlardan bir yar gelir bizlereeee, tey tey tey diye halay çekerek giderim" derken aklıma geldi. Tabi ya, halay başlarının yerine de kayyum atansın. Halaylara da bir çeki düzen vermek şart efendim… Ne o öyle ayaklar başka yere, kafalar başka yere gidiyor!  Hatta halay başları bence emekli albaylardan seçilsin…

Ayy, birisi beni durdursun;  kendimin yerine de kayyum atayacağım neredeyse…


Kayyumcu geldi haanımmm! Şıpın işi kanatları vaaar, rengârenk kayyum kuşları bunlaaar, seç beğen all haanım, son kayyumlar bunlar, kapanın elini gagalayan cinstenn!


Devamını Oku

4 Kasım 2024 Pazartesi

Siz de Dubai Çikolatasılaştıramadıklarımızdan mısınız?

İnternette bir akım varsa herkes o akımın peşinde. Son zamanlarda bir “Dubai Çikolatası” fırtınasıdır esiyor. Fiyatlar marketlerde ortalama 70-80 TL, pastane gibi yerlerde 400-500 TL

Akşamın dokuzunda bir pastane önünde metrelerce kuyruk oluşabiliyor, 400 TL’lik bu çikolatayı almak için. İşten gelmiş yorgun argın, tek hedefi tadını bile bilmediği bu arzu nesnesi çikolataya sahip olmak!

Bir yetişememe duygusu var; “biterse mahvolurum” kaygısı… Hayır evde su bitse, “Amaan akşam akşam ne suyu, sabaha kadar idare ederiz susuz” diyecekler çoktur içlerinde… “Aş mı eriyorsunuz bilmediğiniz bu şeye de akşamın dokuzunda kuyruklarda bekliyorsunuz?” desek; kim bilir ne cevap verirler!

“Herkes Dubai Çikolatası yerken eğer ben yemezsem dışlanırım” kaygısı mı acaba kuyruklarda bekleyecek kadar hedefe kilitlenmenin nedeni?  

“Sosyal medyada Dubai Çikolatası yediğimi göstermem lazım!” saplantısının ardında Burhan Altıntopvari bir kaygı var yoksa?

 Hani Burhan derdi ya “Ben de zenginim, ben de Nişantaşı çocuğuyum!”

Aslında mesele o çikolatayı yemek de değil; çikolata alma kuyruğunda beklediğini Instagram’da paylaşmak da tatmin ediyor bu insanları bence.

Şanlı bayrağı göğüsledim hesabı! Bir hedefe ulaşıldı, hayat amacı çetelesine bir “tik” daha atıldı!

“Biz bu çikolatayı yiyenler, ayrıcalıklı bir kitleyiz. 200 gramlık çikolataya 450 TL vermek bizim elimizin kiridir” mi demek istiyorlar? Hani kahvesine altın tozu atıp içen bir fenomen vardı ya, onun mertebesinde olmasa da en azından öyle gibi mi hissediyorlar acaba kendilerini; bu çikolataya sahip olunca? Önünde kuyruklar oluşan pastane acaba çikolatanın paketini sarı lame yaparken altın ve zenginlik çağrışımı mı yapıyor? Yoksa çikolatanın üzerindeki o sanki suluboya sıçratılmış gibi duran sarı-yeşil-mavi renklerle bilinçaltına bir çeşit hipnoz mu aşılanıyor? Peki acaba 200 gram çikolataya 400- 500 TL’yi gözlerini kırpmadan veren bu insanların kredi kartlarına baksak ne kadar borç görürüz? İllüzyonlardan oluşan bu sanal dünyada, anlık tüketimle doruğa çıkan mutluluk duygusu, suya düşen gölgeler gibi geçip gidince, bu insanları mutlu etmek için birileri sürekli yeni bir şeyler mi uyduracak? Uyuşturucu gibi mi yoksa?

Aklımda deli sorular…

Kimileri belki bir gruba ait olduğunu göstermek için, belki anlık yüksek tatmin hissetmek için söz konusu ürünü alıyor, yiyor ve yediğini sosyal medyada gösteriyor. Kimileri de “Bu kadar insan bayıla bayıla yiyor, acaba ne ki bunun numarası?” diye meraktan, sadece bir kereliğine alıyor ama sosyal medyada göstermiyor. Sonuçta ortada bir ürün var ve çekirge sürüsü gibi onu tüketen de bir kitle… Bir de ceplerini dolduranlar, vur kaççılar; fırsattan istifade edenler, çiğ köfteli Dubai çikolatası gibi saçmalıklarla daha da çok ilgi çekmeyi isteyenler…

Bütün bunlar olup biterken, gerçekten de distopik bilim kurgu izliyor gibiyim. Neyin gerçek neyin sanal olduğu belli değil. Bir ürünü “sosyal medya fenomenleri” denilen grup övüyor, sonra diğer grup o ürünü alma hedefiyle hiç düşünmeden sahaya iniyor.

Acaba her akşam sadece bir paket Dubai Çikolatası satılacağı duyurulsa, bu kuyrukta bekleyen insanlar birbirlerine girerler mi? Sahip olma hırsının insanî, ahlâki ya da medeni bir sınırı var mı?

Bu sentetik Dubai Çikolatası akımı bir deney olabilir mi?

“İnsanları ne kadar salaklaştırabiliyoruz” ya da “İnsanlar hiç sorgulamadan verilen talimatları nereye kadar yerine getirebiliyor? “deneyi olabilir mi mesela?

Belki de kapitalizm artık böyle bir şeye evrildi. Olamaz mı?

Al işte komplo teorisi;

Sistem, çikolata satıyor satmasına ama daha çok satmanın bir yolunu bulması gerekiyor. Hamile bir kadının aş erme sonucu ortaya çıkardığı pek de numarası olmayan, ama bugüne kadar denenmemiş reçeteyi görünce hemen değerlendiriyor.

Hep aynı örneği veriyorum, içime çok oturduğu için belki de; Salda Gölü gibi… Yıllarca kendi halinde yaşayan gölü sosyal medya sayesinde fark eden kapitalizm, yok olması pahasına saldırdı ya göle! Hani kamyon kamyon kumunu taşıdılar, yanına yöresine restoranlar oteller yaptılar, göl küstü ve kirlendi ya; o hesap işte…

Keşfet, olabildiğince paraya çevir, yok et; yeni hedefe odaklan! 

Çekirge sürülerinden iyi ilham kaynağı mı olur? 

Peki ya sonra?

Mesela yerdeki çamuru çikolatanın içine koyup sosyal medya fenomenlerine reklam yaptırılsa, çamurlu çikolata kuyruğuna girenler de olur mu? Bence olur. Hatta çamur dişlere şöyle faydalı, böyle detoks yapıyor iç organlara diyen doktorlar bile çıkabilir…Satma alma dünyası bu, her şey mümkün…

Öte yandan; bugün Dubai çikolatası, yarın çamur çikolatası derken birilerinin oyalanması da lazım…

Dubai çikolatasına kayyım atayacak kadar antidemokratik bir ülke değiliz çok şükür!


Devamını Oku

30 Ekim 2024 Çarşamba

Kşinev Gezi Hikâyem #10 –Ve Son; Eriyen Buz Abla ile Şehre Veda


Dört günlük bir geziyi on bölümlük dizi halinde anlatmak da olsa olsa bizim gibilere yakışır. “İnsanlar uzun yazıları okumuyor” söylemine aldırmadan sayfalarca yazılar yazan, okuyan bütün blog dostlarıma selam olsun...

“ Dinozor muyuz arkadaşlar?”

“Ooo yee…”

O halde dönüşü de anlatayım, bu uzun hikâye son bulsun. Alelacele final bile çekmeden yayından kaldırılan dizi yapımcıları gibi asla olamam. Buraya kadar okuyan bir kişi bile olsa, finali okumayı ve dolayısıyla saygıyı hak etmiştir.

Bu geziye final bölümü yazılacak arkadaş! Hadi o halde gelsin son bölüm…

Havaalanına Gidiş

Günlerden 14 Ekim Pazartesi. Bugün Kşinev Bayramı’nın ikinci günü ve birçok yol kapalı. Çok sevdiğimiz 7/24 açık olan Andy’s Restoranın oraya gideriz, internet orada çekiyor. Restoranın önünden taksi çağırırız diyoruz. Hedef, sabah en geç 6:45’de evden çıkmak. Çünkü havaalanında ne olacağını bilemeyiz, riske atmamak lazım.

Ev sahibimiz Radu’nun şirin ziyaretçi defterine teşekkür notumu akşam bavul hazırlarken yazmıştım, böyle şeyleri asla pas geçmem. Bana yazmak olsun…

Sabah son kahvaltıyı yapıyoruz. Eve veda ederek çıkıyoruz. Hava henüz aydınlanmamış. Andy’s’e giderken eve çok yakın barda daha önce internet şifresi kaydettiğimiz aklımıza geliyor. Eğer çalışıyorsa internet, oradan taksi çağırabiliriz. Bu fikir şahane…

Sokakta iki köpek havlıyor, biraz tırsıyorum. Şehirde sayısı son derece az olan sokak köpekleri bula bula bizi mi buldu yani… Neyse dikkatli bir şekilde barın önüne geliyoruz. Eugen Doga Sokağı’nın hemen girişindeyiz. Ve evet bingo, internet çekiyor.

Akşam LetzMoldova uygulamasını indirmiştik cep telefonuna. Eğer siz de buralara gelecekseniz, taksi ihtiyacınız için bu önerimi alın cebinize koyun efendim. Uygulama çok başarılı…

Taksi 4 dakikada geliyor. Çok mutlu oluyorum. Bir level daha atlamış gibi hafifliyorum resmen. Temiz bir araba. Hiç konuşmayan, kibar şoförümüzle yarım saatte varıyoruz havaalanına. 150 Lei tutuyor, zaten havaalanındaki tarifede de bu ücret yazıyor. Normal taksilerde bu fiyatların geçmediğini okumuştuk. Kim bilir nasıl kazıklanacaktık? İşte teknolojinin nimetleri bunlar. Siz siz olun; yurt dışında bir yere gidecekseniz, hangi taksi uygulamasının iyi çalıştığını önceden öğrenin derim. İnsan turist olunca gittiği yerin cahili oluyor çünkü. Bayramlar, kapanan yollar, değişen toplu taşıma kuralları gibi ekstra şeyler  de hep turistlerin başına geliyor...


Chişinau Havaalanı

Ülkeye girerken arkalarda bir yerlerde sorgu odalarında takıldığımız için havaalanını tam gözlemleyememiştim. Şimdi rahat rahat tanımaya çalışıyorum. Küçük bir yer burası. Böyle olunca da karmaşa olmuyor. Ben çok seviyorum böyle nasıl desem “kompakt” şeyleri. Bünyem, dünyanın enn büyük havalimanı, enn büyük köprüsü, enn büyük konser salonu gibi “gösterişli” şeylere tercih ediyor bu "küçük ve kolay” olanları.

Tam zamanında gelmişiz, saat 8’e doğru check in açılıyor. Online ckeck in yapılmıyor dönüşte. Ülkenin kuralı olabilir, bilmiyorum gerekçesini. Hızlıca hallediyoruz bu aşamayı. 

Ortada herkesin görebileceği bir yerde bildiğiniz kocaman kantar var bavul tartmak için. Eski sistem ama bana kalırsa çok işlevsel. Bavul kilomuzda sıkıntı yok. Hadi bakalım geldik güvenliğe…


Güvenlikte Yine Kaba Saba Kadın Görevliler, Tatlılarım Benim!

Tatilimiz boyunca ne bir güvenlik görevlisi gördüm ne de polis. Dolayısıyla kötü muameleye maruz kalmadım; suratsız genç kadın garsonları ve suratsız müze görevlisi yaşlı kadınları saymazsak… Bir dakika ya, bu ülkenin çalışan kadınlarının tamamı mı suratsız yoksa? Öyle mi ki?

 Güvenlik görevlisi suratsız kadın, cebimdeki su şişesine öyle bir kızıyor ki!

“Höyt zöyt, hebele hübele…” diyerek suyu oradaki kutuya atmamı söylüyor kendi dilinde. Pardon söylemiyor, dikte ediyor! Sabiha Gökçen'de suya bir şey demiyorlar artık. Burası daha o seviyeye gelememiş demek ki. İyi de bağırmadan söylesene bayan bariton!

 “Güzel olduğunuz kadar kibarsınız da!” klişe repliğiyle sizi bu öyküye dahil etmek isterdim ama üzgünüm;

 “Yüzüne bakma gereği duymayacak kadar kabasın canım! “ diyorum içimden.

Bir tarafta ülkedeki parklar, sanatçılar, heykeller, medeniyet, temiz yollar; diğer tarafta kaba davranan garsonlar, güvenlik görevlileri... Üstelik bu insanlar, en azından erkeklere nazaran asgari düzeyde de olsa zarafet beklediğimiz kadın cinsindeler… Bu ne lahana, bu ne bahama kuşkusu diyor insan!

Cebimdeki suyu çöpe attırıyor ama kol çantama yedek olarak attığım suya öbür görevli bir şey demiyor… N’oldu şekerim, bayan kaba ses? Akıl akıldan üstün mü yoksa, haa…

Sizin mantıksız olduğunuzu ülkeye girerken çözen aklım, suyu yedeklemeyi önceden düşünmüştü canlarım ciğerlerim… Nasıl da eğlendirdiniz beni ama, oldu mu size gol...

Ülke Çıkışında Bilin Bakalım Kim ile Karşılaşıyoruz?

Erken geldiğimiz için işlemler hızlı ilerliyor. Fazla beklemiyoruz. İlk güvenliği aştıktan sonra ülkeden son çıkışta en soldaki gişede bilin bakalım kimi görüyoruz? Evet bildiniz! Ülkeye girişte bizi sorguya çeken suratsız sarışın buz ablamızı tabii ki! Kendisini uzaktan görünce “eyvah” diyorum, "yine buldu bizi…"

Ama bir görseniz, o buz abla gitmiş, yerine sanki kırk yıllık dostumuz gelmiş! El kol işaretleriyle bizi kendi gişesine çağırıyor ısrarla, hem de gülümseyerek! Şimdi gitmesen olmaz, bir de öyle pozitif bir enerji yayıyor ki! Demek İngilizce de biliyormuş; “Sizi hatırladım, siz de beni hatırladınız mı?” diyor. O kadar pozitif ki, enerjisi bize de geçiyor. “Evet” diyorum, “Sizi hatırlıyorum” Gülümsüyoruz hep birlikte. Buz abla gitmiş, yerine ikizi “eriyen buz abla” gelmiş adeta.

“Bak gördün mü kaçmadık. Hem de o burun kıvırdığın paramızın yarısı da arttı!” demek istiyorum ama ne olur ne olmaz susuyorum.

O kadar iyi davranıyor ki! Muhtemelen pişman olmuş bize girişte yaşattıkları için; hatta azıcık da utanmış gibi! Hızlıca yapıyor işlemlerimizi.

“Bay baaay” diyor arkamızdan gülümseyerek. Neredeyse sarılıp öpecek…

Girişte bize çektirdiği eziyeti aklamaz ama, yine de bu davranışı çok hoşuma gidiyor. Hani sonu tatlı biten filmler vardır ya, herkes gülümser; bir an öyle bir sahnenin içinde gibi hissediyorum kendimi. Bu gezi bir film olsaydı, muhtemelen son sahnesi böyle olurdu. "Eriyen Buz Abla" gülümseyerek bizi uğurlardı, ardından bulanık bir filtre ile uçağın kalkışını görürdü seyirci ve jenerik akardı uzun uzun…

Havalimanında Son Saatler…

Güvenlik level’ını da atlattıktan sonra ülkeye girişte görme şerefine nail olamadığımız âdeta minyatür freeshop’a giriyoruz. Bir rahatlama var tabii ki üzerimizde. Eriyen Buz Abla’nın güzel uğurlaması sayesinde âdeta hafifledik mi ne?

Free Shop’un girişinde tekstil ürünleri görmek beni şaşırtıyor. Elimizde kalan Lei'leri harcayalım diyoruz. Vişne likörlerine bakıyorum, istediğim marka yok. Bir tane Black Cherry ve kalan bozukluklarla da magnet alarak bu işi de bitiriyoruz. 

Free Shop’un hemen sonunda küçücük bir bekleme salonu ve uçaklara gidilen, yan yana dizilmiş, sadece 7 kapı var. Bir de asma kat var üstte. Üst kattaki kafede bir latte 60 Lei civarı, yani şehirdekinin sadece 2 katı. Bizdeki gibi “geçirmece” değil fiyatlar.

Bakıyorum tabelaya, bekleyen bir tane Londra uçağı var, sonra bir THY Antalya ve Pegasus İstanbul, sonra bir iki tane daha bir yerler… Türklere girişte kötü davranıyorlar ama, biz olmasak doğru dürüst turist de gelmiyor demek ki ülkelerine. Bu kadar az uçuşun olduğu yerde iki tane Türk uçağı kaldırıyoruz, daha ne yapalım sevgili buz ablalar abiler… Elbet bir gün bu devran da döner canlarım ciğerlerim... 

Oturup sağa sola  bakıyorum. En sevdiğim şey... Her şey aheste beste ilerliyor. Ne sık sık yapılan anons var, ne de telaş…

10:20’de kalkacak uçağımıza saat 9’da otobüsle götürüyorlar bizi. 


Gelirken gördüğümüz KUFAD çocukları ile aynı uçaktayız. Gösterilerine denk gelememiştik. 

Şahane bir yolculukla bir saat yirmi dakikada İstanbul’a kavuşuyoruz. Cebimizde güzel anılar ve yeni bir seyahat için güzel dilekler ile…

Ve nihayet geliyoruz sona! Sevdiğim bir dizi bitmiş kadar üzülüyorum yahu… Ne kadar alışmıştım yazmaya. Gerçi okuyanlar bıkmış da olabilir ama ben yazarken her şeyi tekrar yaşadığım için iki kere kendime torpil yapmış gibi oluyorum. 

Tüm aksiliklere rağmen harika bir geziydi be! Kşinev, seni sevdim canım...

Ve son...


Bu upuzun yazı dizisini sonuna kadar okuma sabrı gösteren herkese teşekkürü bir borç biliyorum. Bir nebze de olsa ülkemizin saçma gündemlerinden uzaklaşabildiysek hep beraber, ne mutlu bana…

Güzel ülkelere güzel seyahatler yapma fırsatları gelsin hepiciğimizin ayaklarına…

Sevgiler, saygılar efenim; kalın sağlıcakla…

Evde Yazar Production iyi günler diler…

SON NOT:

Biz döndükten sonra yaptıkları seçim sonucunda Moldova halkı yüzde ellinin virgül sonrası az farkıyla Avrupa Birliği’ne girmeyi anayasalarına yazdırma kararı aldı. Umarım yaşanan süreç, bu güzel şehrin faydasına olur.

Kşinev yazılarının hepsi  burada…
Devamını Oku