gösteriş merakı etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
gösteriş merakı etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

20 Kasım 2026 Cuma

Ege Günlükleri -2-Kasaba Zihniyeti: Dedikodu ve Gösteriş Merakı


Hayatım boyunca Ege güzellemesi yaptım. Okul hayatım İzmir’de geçtiği için, ne bileyim İzmir’i çok sevdiğim için ya da çalıştığı işinden sıkılan her metropol insanı gibi Ege kasabasına taşınma hayalim olduğu için… Amma velakin bu yaz epey uzunca bir süre Ege kasabasında kaldıktan sonra tozpembe hayallerin tozlarını biraz silkelemem gerektiğini anladım. Yani demem o ki; evet, yaz tatilini geçirmek için Ege kasabasına gitmek şahane bir seçim olur ama, yaz kış orada yaşamak benim bünyeyi bozar…

Efendim evet; denizine, yeşiline, yaz mevsiminin güzelliğine, meyvesine, sebzesine, zeytinine ve doğal güzelliklerine elbette lafım olmaz. Yaz aylarında kafayı dağıtmak, huzurlu yaşamak, temiz havadan ve güneşin şifasından yararlanmak, denize ve havuza girmek, temiz yiyecekler yemek muhteşem bir şey. Ama havalar biraz serinleyip kasım ayı gelince ya da kasımdan hemen önce oralardan kaçmak lazım. Yani en azından benim için durum böyle.

Çünkü…

Ege kasabasında yaşamak İzmir’de yaşamak gibi değil; adı üstünde kasaba hayatı… E haliyle Kadıköy’ün göbeğinde yıllardır yaşayan bünye için alışkanlıklardan vazgeçmek öyle kolay olmuyor.

Öncelikle şöyle söyleyeyim; Ege kasabasında yaşamak, çocukluğumun ve ilk gençliğimin geçtiği Anadolu'daki küçük kasabaya nazaran elbette çok daha konforlu, rahat. Evet, insanlar daha açık görüşlü; giyim kuşam olsun, yeme içme olsun… Ama yıllardır unuttuğum o zihniyet bence bütün kasabalarda ufak tefek değişikliklerle de olsa aynı… Ve bu yaz, uyuyan devin uyandığına şahit oldum:

Kasaba Zihniyeti!

Tek dişi kalmış bir canavar adeta kendisi. Evet, romantize edilecek hoşlukları var ama eksilerine bakınca unuttuğum bu zihniyetin çok da aman aman güzel bir şey olduğunu söyleyemem.

Kasaba ve Dedikodu

Kasaba Ege’de de olsa, Karadeniz’de de olsa dedikodunun hayatın bir parçası olması böyle küçük yerlerde orada yaşayanlara çok normal geliyor. Unuttuğum bu kavramı bir kez daha anımsamış oldum ben de.

Görsel by Gemini


Tamam, iş hayatında da vardır dedikodu, İstanbul’da da vardır ama bu kadar olmaz yahu! Kasaba zihniyetinde dedikodu resmen yıkıcı boyutlara ulaşabiliyor. İnsanlar yaptıkları dedikodularla birbirlerinin arasını bozabiliyor mesela. Belalı kiracısına ev sahibi hakkında öyle bir dedikodu yapılmış ki; kiracı evden çıkarken neredeyse duvarları bile yıkacak hale gelmiş! Daha neler neler… Dedikodu nedeniyle birbirlerine diş bileyen komşulardan biri, diğerinin arabasının lastiğine köpeğinin çişini yaptırıyor mesela.

Alın size başka bir örnek…

Genç kız tek başına evde yaşıyor. Kızın karşı komşusundan hoşlanmayan üst kattaki dedikoducu Sabri Bey kıza şunu diyor:
“Senin karşı komşun psikopat! Aman kapını pencereni kapalı tut!”

Kızı alıyor bir telaş…
“Aman Sabri Abi, ne oldu da böyle dedin, n’olur söyle!”

Sabri Bey büyük bir gizem yaratarak gerisini getirmiyor. Kızı alıyor bir korku! O gece yaz sıcağında kapıyı pencereyi örtüp ne olur ne olmaz diye eline de bıçak alıp uyuyor zavallım… Peki Sabri Bey neden böyle yapıyor? Çünkü “psikopat” dediği kişi kendisine “Seninle konuşmak istemiyorum, lütfen muhatap olmayalım” demiş… Sonra sonra kız, o psikopat denilen insanlarla samimiyet kurunca ve onlarla nasıl kafa dengi olduğunu yaşayarak görünce anlıyor Sabri Bey’in ne fesat bir kişilik olduğunu!

Mesela ben o siteye ilk gittiğimde, daha ikinci gün müydü neydi, havuzda yanıma gelen Sabri Bey’in karısı İffet Hanım, “Burada bir adam var, adı Şimendifer. Adam bildiğin kart zampara. Ben onunla konuşmuyorum, sakın sen de konuşma!” demişti de şaşırmıştım. Kimdi bu Şimendifer Bey, hiçbir fikrim yoktu. Ertesi gün bir sosyal ortamda tanışmışım meğer kendisiyle; İffet Hanım’da bir surat, bir surat… O kadar uyarmış da ben niye konuşmuşum Şimendifer Bey’le… Bunlarda bir de şöyle bir huy var: Mesela birisi biriyle konuşmuyorsa ve seninle konuşuyorsa, senin de onun konuşmadığı kişiyle konuşmamanı istiyor. Bir çeşit gruplaşma yani. Bildiğin sitcom senaryosu gibi! Bunun gibi daha ne diyaloglar var kafama yazdığım! Koca koca adamlar ve kadınlar nelerle uğraşıyorlar bir bilseniz...

İnanılır gibi değil; herkes herkesin her şeyiyle ilgileniyor ve sohbetlerin ana konusu genellikle kimin evine kim girmiş çıkmış, kim kiminle, nerede, nasıl, ne kadar zengin, arabası var mı vs. vs. 

Çoğu havuza girmiyor, denize de kırk yılda bir gidiyorlar; geriye de dedikodu yapmak kalıyor tabii ki. Oysa orası yazlık, baksanıza keyfinize! Çıkarsanıza güneşin, denizin ve havuzun tadını…

Görsel by Gemini

Dedikodu yapacak hiçbir konu yoksa eğer, herkesin ortak konusu site yönetimi. Birbirlerinden nefret eden insanlar bile bir araya geldiklerinde site yönetiminin dedikodusunu yapabiliyorlar. Yani onları bir araya getiren şey iyilik ve güzellik değil, kötülük ve negatif enerji…

Allah’tan sitede sürekli oturan fazla kişi yok, yaz sezonunda günübirlikçiler geliyor da dedikodunun volümü azalıyor. Kapalı bir fanusta dönüyor bütün konular. Yaklaşık doksan hanenin doksanında da yerleşik insanlar otursaydı, hayal bile edemezdim dedikodunun boyutunu…

Evet, kasabada hayat nispeten daha kolay. Cebelleşecek trafik yok, insanların kıyasıya rekabet içinde oldukları işleri yok. Daha doğrusu benim bulunduğum muhit genellikle yazlıkçıların muhiti olduğu için çalışan kişi sayısı az. Kültür sanat faaliyeti zaten yok, olsa da bu kişilerin ilgisini çekmiyor. Geriye ne kalıyor? Evet, doğru bildiniz; herkes birbirinin hayatını kurcalıyor.

Ve bir şey daha söyleyeyim; gördüğüm insanların hemen hemen hepsi ülkenin hal ve gidişatından son derece memnun. Onlara göre ekonomi tıkırında, muhalif belediyeler rüşvete ve yolsuzluğa batmış, Almanya gerçekten bizi kıskanıyor… Ha, bu insanlar köken olarak oralı olmasalar da uzun yıllardır orada yaşıyorlar. Hani komplo teorileri var ya, “Aslında biz bir Matrix’te yaşıyoruz” diye… Geçtiğimiz yaz bunu sık sık düşündüm sayelerinde. Burada gördüğüm insanlar kurgu olmalı dedim kendi kendime…

Seneye yine gitmek isterim Ege kasabasına tatil için. Dedim ya, birçok güzelliği var... Ama bir bavul dolusu da kitap götürmek lazım. Dedikodu ortamından uzak kalmak için bu şart.

Ve yine söylüyorum: Şirin mi şirin Ege kasabasında yaşamak, uzun vadede bünyeyi bozar…

Kasabanın İkinci Eksisi: Gösteriş Merakı

İş hayatında bir iki patavatsız haricinde uzunca süredir gösterişten uzak kalmışım meğer. İstanbul’da gösteriş meraklısı olanlar gördüğüm kadarıyla çocuklarının eğitimiyle veya çalıştığı firmayla övünür. Ama Ege kasabasında öyle mi?

Sahip oldukları mülkleriyle, saatlerinin markalarıyla, arabalarının sayısıyla da hava atabiliyorlar birbirlerine. İlk maddede belirttiğim dedikodu konusu, bu hava atmayla zaman zaman kesişim kümesi de oluşturabiliyor. Ben Kadıköy’de meğer ne kadar temiz ve mütevazı bir hayat yaşıyormuşum…

Görsel by Gemini


İstanbul’da benim tanıdığım insanlar bırakın gösterişi, varlıklarını saklarlar. Bir kısmı mütevazı olduğu için, bir kısmı “Aman kimsenin gözü kalmasın” diye… Ege kasabasında ise insanlar mal varlıklarını senin gözüne gözüne sokuyor.

Orada tanıdığım kadınlardan birinin konuşmasına denk geldim:
“Burada ev sahipleri kiracıları dışlıyor. Ne yani, burada kiracıyız diye bizim mülkümüz yok mu? Biz de mülk sahibiyiz başka şehirde…”

Sanki Burhan Altıntop var karşımda o an; “Ben de Nişantaşılıyım” diyor… Bu arada hava attıklarına bakmayın, 4+1 müstakil villaya 10-15 bin lira kira veriyorlar eski kiracı oldukları için... İnsan utanır yahu; hem zenginliğinle hava atacaksın, hem de yasaların verdiği imkanlardan yararlanıp böyle komik paralara oturacaksın! Bu kadın, İstanbul'da evlerinin aslında 160 bin lira kira getirmesi gerektiğinden ama kiracısının 45 bin lira verdiğinden yakınıyordu! Ama iş kendisine gelince duruma hiç o pencereden bakmıyor. Tam anlamıyla oportünist günümüz insanı kendisi; dizi yazsam böyle tiplere replik vermeyi bile istemem! 

Moda deyişle söylemek gerekirse; arabam yok diye bana acıdıklarına bahse girebilirim, ama ispat edemem…

Görsel by Gemini

Sabri Bey, “Bu mahallenin en zengini benim” diyor. “İstesem iki tane birden ev alırım peşin parayla da işte henüz kafama göre bir yer bulamadım” diye de ekliyor ucuza kirada oturduğu evinin balkonunda yüksek sesle…  Yan komşusuna “Ev sahibi çok zam yaptı” diye yakındığına da şahit oluyorum arada. Bu nedenle hangisi gerçek Sabri Bey, pek de anlayamıyorum. Zaten umurumda da değil, bana ne O'nun zenginliğinden, ekonomik durumundan!

Sıradan eğlence mekânında on beş şişe viskiyi art arda dizdirip şarkıcıya gönderen kişileri de gördü bu gözler…

Evet, bir yörenin insanı hakkında bir iki örneği baz alarak atıp tutmak elbette bana yakışmaz. Ama geçirdiğim yaz döneminde gördüğüm şu ki; kasabada gösteriş yapmak, kasabalı olmanın bir gerekliliği… Adeta yazılı olmayan bir kanun.

Ha, bir gözlemim daha var; adamlar gösteriş yapmayı kadınlardan daha çok seviyor. Kimi işiyle gücüyle, kimi mal varlığıyla, kimi peynir ekmek alır gibi satın aldığı arabalarıyla, kimi markalı saatini gözünüze gözünüze sokarak… Bana çok yabancı bütün bunlar; alışmaya da hiç niyetim yok açıkçası.

Sabri Bey mesela… Evimde diyor, iki tane buzdolabı var diyor. Biri diyor, ağzına kadar diyor, içecek dolu diyor. Öyle diyor, misafir gelince diyor, bakkala gidip de diyor, bir şey almam dışarıdan diyor. Gazozum, biram ve sodam full olacak diyor.
Görsel by Gemini

 Ay, aklıma geldikçe gülüyorum. Ben eğer o sitede bir yaz daha kalırsam kesin sitcom yazarım.

Ne detaylar var bir bilseniz!

Kasaba zihniyetinin bir de “hallederiz” kısmı var ki onu da bir sonraki bölümde anlatırım…

Ha, bu arada “Beğenmediysen ne işin var Ege kasabasında?” diyecekler için söylüyorum; beğeniyorum elbette, tatlı taraflarını da anlatacağım, merak etmeyin. Bünye işte n’aparsın; gözlem yapmadan duramıyor. Ne yani, sadece Ege kasabası güzellemesi yapsaydım da gördüğüm, hissettiğim olumsuzlukları anlatmayıp  kendimi mi kandırsaydım…

NOT: Görsellerde yapay zekadan yardım aldım.

Devamını Oku