8
yorum
Her şeye rağmen geçtiğimiz
günlerde birkaç oyuna gitmeyi başardım. Burada kısa kısa anlatmak istiyorum ki anısı
kalsın.
Rüstemoğlu
Cemal’in Tuhaf Hikayesi
Gezi’den sonra Şehir Tiyatroları’ndan saçma bahanelerle uzaklaştırılan; aradan geçen bunca yılda tek kişilik gösterisi pek çok şehirde eften püften nedenlerle engellenen Levent Üzümcü vardı İBB sahnesinde… Ne yalan söyleyeyim, içime su serpti sanki ilahi adaletin görünmez elleri. “Ulan hep mi kötüler kazanıyor şu kavanoz dipli dünyada!” pesimistliğinden azıcık da olsa kurtardım bu sayede kendimi. Zaten oyunda da demiyor muydu Rüstem:
“İnsan umudunu yitirdiği anda ölür” diye… Umut geldi içime be dostlar, kendimi iyi hissettim!
“Koskoca Şehir Tiyatrosu oynayayım
diye bu kayığı mı vermiş bana!”
Güldük. Sonra da bu minik kayığa
oturup ayağıyla hareket ettirdi Rüstem.
Üzümcü’nün bunun gibi birkaç kere
daha hikayeden çıkıp seyirciye ve orkestraya laf atması bence hoş oldu. Hiç sıkılmadım 75 dakikalık tek perdeli
oyunda.
Sahnenin ön tarafında olur ya
orkestra çukuru. Bu oyunda sahnenin arkasında tül gibi bir dekorla saklanmıştı. Bence çok iyilerdi. Hele ki Esen Koçer’in mikrofonsuz söylediği Girit
şarkıları yüreğe dokunur cinstendi.
Bir meddah gibi anlattı hikayeyi
Levent Üzümcü. Beden dilini, sesini, mimiklerini çok iyi kullandı. Gerçekten
sahneye çok yakıştı, iyi ki dönmüş Şehir Tiyatroları’na. İyi ki gitmişim oyuna;
fırsatınız varsa siz de gidin. Üstelik simitin 3,5 liraya satıldığı bu acayip günlerde,
Şehir Tiyatrosu biletleri sadece 20 TL!
Tam da bu noktada kalemine hayran
olduğum, yazdığı “Hayat Der Gülümserim”
oyununu severek izlediğim, sosyal medyadan da takip ettiğim sanatçı Özen Yula’dan
bir alıntı yapmak istiyorum:
Aslında oyunun konusu çok da özel değildi. Demirci ustası Rüstem ve oğlu Cemal’in hikayesiydi anlatılan. Dönem Osmanlı’nın sonu. İktidara rüşvet vermek için özel bir hançer yaptırmak isteyen o zamanın kıro zenginine yalakalık yapmaz Rüstem. Tahmin edeceğiniz üzere bu davranışı tabii ki iktidar tarafından cezasız kalmaz. Sürerler Rüstem’i Girit’ten İstanbul’a. Sonrasında Rüstem, İstanbul’da yeni bir yaşam kürar kendine. Ve yaşamın doğası gereği, oğlu Cemal’in hikayesi başlar sonra…
Oyunun başında Osmanlıca girizgah
yapılırken şöyle diyor Üzümcü:
Tam da o anda “Nereden nereye!” diyorum kendi kendime. Çok değil bir iki yıl öncesinde iktidara selam çakan -müsameremsi- oyunlardan(!) sonra Darülbedayi sanatçısının sahnede bunu söyleyebilmesi... Nasıl da iyi geldi yaralı bereli bünyeme.
İşte böyle iyileştiriyor tiyatro insanı!
Demem o ki, hikaye öyle aman aman
çok özel bir hikaye değildi. Ama Levent Üzümcü’nün meddah gibi her karakteri
ayrı ayrı ete kemiğe büründürmesi, hiç düşmeyen enerjisi ve müthiş performansı;
orkestranın harika şarkıları; yerli yerinde ışık ve sahne dinamiği o kadar güzeldi ki! Emeği geçen herkese
teşekkürler diyorum ve çok sevdiğim sloganlarımı atarak ayrılıyorum huzurlarınızdan:
#Tiyatroiyidir
#Tiyatroiyileştirir
